Głoszenie dla swoich czasów

Nasz Nauczyciel i Mistrz powiedział, żebyśmy nie martwili się „o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie martwić się będzie” (Mt 6, 34). I jest to nieustanne wyzwanie dla nas, Jego uczniów. Koncentrować się na „teraz” to odczytywać Ewangelię i jej wymagania w czasie, w którym żyjemy. Koncentrować się na „dziś” to czerpać z tradycji i odpowiadać na ducha czasu.
W 1979 r. w liście do kapłanów na Wielki Czwartek św. Jan Paweł II pisał: „Do każdego z nas przemawia św. Wincenty a Paulo, św. Jan z Avila lub św. Proboszcz z Ars, św. Jan Bosko, bł. Maksymilian Kolbe – czy tylu, tylu innych. Każdy z nich był na swój sposób inny, był dzieckiem swoich czasów – i był «dostosowany» do swoich czasów. Ale to […] oznaczało oryginalną, właśnie tym czasom potrzebną odpowiedź świętości i gorliwości”. Dotyczy to wszelkich form życia i działalności Kościoła. Czasami chcielibyśmy, by zawsze było tak samo. Świat się jednak zmienia, a wraz z nim człowiek, jego spojrzenie na rzeczywistość i rozumienie siebie. Nauka pozwala nam w niespotykanym wcześniej tempie poznawać świat. Do tego dochodzi sztuczna inteligencja i to, co jeszcze nieodkryte, a co nas pewnie zaskoczy. Dlatego potrzeba, abyśmy głosili Ewangelię i wychowywali tych, którzy chcą oprzeć swoje życie na Jezusie, w kontekście nauki i czasów, które mamy.
W chwili, gdy do rąk Czytelników trafia ostatni numer papierowego „Nowego Życia”, słowa o trosce przede wszystkim o „dziś” nabierają szczególnej wymowy. Historia ewangelizacji zawsze była historią odważnego wychodzenia ku człowiekowi tam, gdzie on żyje. Tak jak kolejne okolenia świętych, jesteśmy dziś wezwani, by nie przywiązywać Ewangelii do jednego medium czy jednej formy przekazu. Wdzięczni za dziesięciolecia świadectwa na łamach pisma, patrzymy z nadzieją na nowe przestrzenie spotkania z człowiekiem. To nie papier był celem, lecz głoszenie Chrystusa – a to zadanie pozostaje niezmienne.