Moja Niedziela. Lipiec

Współczesny świat uczy nas ciągłego kamuflażu. Tę grę pozorów często przenosimy przed ołtarz, próbując ukryć swoje słabości. Jednak na Boga ten duchowy „makijaż” nie działa – On pragnie wchodzić w nasze życie wyłącznie w prawdzie i szuka serc szczerych.
Dzisiejsza Ewangelia przypomina, że Bóg objawia się prostaczkom, a nie pysznym mędrcom. W relacji z Nim dziecięca prostota i pokora są ważniejsze niż wiedza czy moralna doskonałość. Bóg nie szuka ludzi bezgrzesznych, ale autentycznych. I często, wbrew naszym oczekiwaniom, przemawia do nas przez usta najmniejszych, chorych lub społecznie pogardzanych.
Doświadczenie trudów pieszej pielgrzymki, niezależnie od tempa pielgrzymowania i celu wędrówki, uczy zrzucania masek. Zmęczenie odziera nas z blichtru i czyni prostymi, a takie serce ma niezwykłą siłę modlitwy. To właśnie do nas – autentycznych, utrudzonych i obciążonych – Jezus kieruje dziś zaproszenie: „Przyjdźcie do Mnie […], a Ja was pokrzepię” (Mt 11, 28).

Dzisiejszy fragment Ewangelii rozpoczyna przypowieść pełna realizmu. Kościół pielgrzymujący to zboże i chwast rosnące obok siebie. Zauważając zło, łatwo się nim gorszymy i potępiamy innych. Chrystus jednak się nie gorszy i nie spieszy z wyrywaniem chwastu, ponieważ wie, że granica między dobrem a złem nie przebiega między ludźmi sprawiedliwymi a grzesznikami, ale przez środek serca każdego z nas. Bóg w swojej cierpliwości daje nam czas na nawrócenie, a w zderzeniu z ludzką biedą i grzechem otwiera dla nas przestrzeń miłości i przebaczenia.
W budowaniu królestwa Bożego nie możemy być jednak pasywni. Kolejne dwie przypowieści – o ziarnie gorczycy i o zaczynie – pokazują, że nawet nasze najmniejsze, niewidoczne dla nikogo wysiłki mają potężną siłę, jeśli tylko jesteśmy zjednoczeni z Bogiem. Unikanie zła i wierne robienie tego, co do nas należy, działa jak ukryty zaczyn, który sprawia, że całe ciasto rośnie.
Dynamikę Bożego działania potwierdzają święci. Proboszcz z Ars, św. Jan Maria Vianney, godzinami trwał sam w pustym kościele, robiąc to, co do niego należało, aż łaska Boża przyprowadziła tłumy. Matka Teresa z Kalkuty pytana, jak zmienić świat, odpowiedziała krótko: „Wystarczy, że zmienimy się pan i ja”. Zamiast uciekać w wirtualne ideały, zapytajmy dziś: Czy robię dobrze to, co do mnie należy w moim życiu?