Czy zbudujemy sieć ratunku?

Wstrząsające doniesienia o sprawie związanej z wyspą Epsteina pokazały, że sprawcy celowo wybierali dziewczęta z małych miejscowości, z domów o słabych relacjach. Brak zaplecza emocjonalnego był dla nich sygnałem „łatwego celu”. W połowie XIX w. podobny problem dotknął Wrocławia. Rewolucja przemysłowa przyciągała młode kobiety ze wsi i małych miasteczek, chcące pracować jako służące. Na dworcu czekali jednak nie tylko potencjalni pracodawcy, lecz także sutenerzy oraz przestępcy. Bieda szybko popychała wiele dziewcząt do kradzieży i prostytucji, a areszty zapełniały się młodymi kobietami.
Władze świeckie zwróciły się z prośbą o pomoc do biskupa wrocławskiego, kard. Melchiora von Diepenbrocka. On zadanie powierzył zaledwie trzydziestoletniemu proboszczowi Parafii pw. św. Macieja, który już wcześniej zajmował się pomocą kobietom. Tak narodziła się Misja Dworcowa.
Filary ratunku
Ksiądz Jan Schneider zainicjował dzieło ratowania dziewcząt przed nędzą i demoralizacją, opierając swoje działania na zaangażowaniu pobożnych niewiast, które odwiedzały wrocławskie dworce w poszukiwaniu potrzebujących wsparcia dziewcząt. Dokładnie w dniu ogłoszenia dogmatu o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 1854 r., powstało Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej, którego charyzmatem do dziś jest troska o moralnie zagrożone dziewczęta.
Kapłan oparł pomoc na trzech filarach: zapewnieniu bezpiecznego schronienia, aktywnym wsparciu w zdobywaniu wykształcenia i pracy oraz formacji duchowej. Wierzył bowiem, że jedynie połączenie stabilizacji materialnej z odbudową poczucia własnej godności opartego na wierze stanowi skuteczną barierę chroniącą młode kobiety przed demoralizacją. Wrocławianie składali się na utrzymanie schronisk, a dziewczęta kierowano do rodzin żyjących w duchu wiary, zdolnych nie tylko je zatrudnić, lecz także przyjąć jak córki.