Nawrócenie?

Choć przekaz biblijny nic o tym szczególe nie wspomina, to bliski jest mi obraz Caravaggia, na którym malarz przedstawia św. Pawła w momencie nawrócenia jako tego, który spadł z konia. Patrzę na Nawrócenie w drodze do Damaszku i czuję się jak leżący pod kopytami zwierzęcia apostoł. Z tym, że moim „koniem”, z którego spadłam, jest mój sposób wiary, duchowości, pobożności, który towarzyszył mi w dorosłym życiu jeszcze kilka lat temu (czytaj: zanim pojawiły się dzieci). To pewien rytm schematów, gorliwości i stabilizacji w mojej relacji do Boga. Tymczasem pojawienie się małych dzieci wywróciło wszystko do góry nogami.
Być może część osób się w tym odnajdzie… ale muszę z bólem przyznać, że nierzadko zamiast słuchać czytań mszalnych szukam monety, która wpadła pod ławkę. I nie, to nie ja jej potrzebuję, a płaczący, domagający się jej natychmiast maluch. Monety, figurki małego pieska lub innej zabawki. Zamiast kazania – wędrówka do toalety, zamiast skupienia na modlitwie – pytania. Nic już nie jest w naszym życiu religijnym takie samo, od kiedy zostaliśmy rodzicami. I wiem, że nie jest to klasyczne nawrócenie, ponieważ kierunek drogi wciąż pozostaje niezmienny. Jednak głęboko odczuwam to jako szansę na zmianę życia. Każde pytanie tych małych chrześcijan prowadzi przecież także mnie do refleksji, a ich modlitwa uczy prostoty i wdzięczności.
W moim porównaniu do św. Pawła nie ma pychy. Wiem, że daleko mi do spektakularnych przemian życiowych, o których wiele razy słyszałam w trakcie świadectw. Nie chcę też, by ten list wiał przygnębieniem i zniechęceniem, gdyż zdecydowanie czuję coś innego. Rodzicielstwo, tak przez nas wyczekane, otwiera nowe rzeczywistości, a jedną z nich jest konieczność totalnej zmiany swoich dotychczasowych form pobożności, odnalezienie siebie, stanie się na nowo gorliwym chrześcijaninem w tych innych, nowych warunkach. I choć wciąż jeszcze leżę, to patrzę w niebo, a nazwanie tej zmiany „nawróceniem” to moja nadzieja – na to, co się wydarzy, gdy już przejdziemy przemianę.