Bł. Celina Borzęcka

Kochający się małżonkowie Klementyna i Ignacy Chludzińscy mieli troje dzieci, do których wychowania i edukacji przykładali wielką wagę. Jedna z ich córek, Celina (ur. 1833, zm. 1913), czas spędzony wraz z rodziną w Antowilu i Laskowiczach (obecnie Białoruś) wspominała jako złote lata dzieciństwa. Nauczyła się w tym czasie kilku języków, gry na fortepianie, rachunkowości oraz gospodarowania, poznała historię i literaturę. W patriotycznym i religijnym domu mogła dojrzewać jej myśl o wyłącznym poświęceniu życia Bogu. Ale rodzice chcieli inaczej… To był dramat!
Celina po konsultacji ze swoim spowiednikiem uznała w tym wolę Bożą i powołanie na ten okres życia. Na szczęście troszczący się rodzice wybrali dla córki mężczyznę, który potrafił kochać – Józefa Borzęckiego. Tak oto Celina poznała, czym jest szczęście rodzinne i czym są rodzinne tragedie. Dwoje ich dzieci zmarło w niemowlęctwie. Pozostały dwie córki: starsza Celka i młodsza Jadwinia, która przyszła na świat zaraz po wybuchu powstania styczniowego, a kilka tygodni później znalazła się wraz z matką w rosyjskim więzieniu! Powodem było udzielanie przez Borzęcką pomocy powstańcom. Czy w więzieniu Celina przeczuwała, że kiedyś znów znajdzie się z córką za kratami, ale nie będzie to już znak niewoli, lecz powołania, do którego w młodości wzdychała?
Troski doskonałej wychowawczyni
Po zakończeniu kary, skróconej dzięki staraniom męża, Celina włożyła całe serce w wychowanie córek, wzorując się na własnych rodzicach, choć może z większą uwagą stosując indywidualne podejście do każdej z nich. Dziewczynki wzrastały w cnotach i rozwijały zdolności lingwistyczne.
Cios spadł na rodzinę, gdy Józef uległ paraliżowi i stracił władzę w nogach. Szukając dla niego odpowiedniej kuracji, rodzina przeprowadziła się do Wiednia. Celina z oddaniem opiekowała się chorym mężem, w którym widziała swojego „anioła opiekuńczego”. W tym też czasie zaczęła pisać Pamiętnik dla mych córek. Choć dedykowany dziewczynkom, obecnie jest niezastąpionym źródłem wiedzy o pedagogice i wychowaniu w domu Borzęckich. Edukacja domowa czy jednak szkoła? – okazuje się, że jest to również dylemat świętych. Celina, zwolenniczka wychowania domowego, rozpoznając w swojej starszej córce niezależny charakter, z ogromnym bólem zdecydowała się oddać ją na pensję siostrom Sacré Coeur. Kierowała się w tym myślą wyrażoną w słowach do Celinki, że: „ktoś trafniej na twój charakter podziała, że większe wrażenie uczynią na tobie przykład i napomnienia obcych, że uczyć się będziesz z większą korzyścią”.