Moja Niedziela

Góra Tabor to miejsce szczególne – symbol chwały, bliskości Boga i nadziei. Ten szczyt wyróżnia się na horyzoncie naszej codzienności. To tam, w ciszy modlitwy, uczniowie doświadczyli przemienienia Jezusa i usłyszeli głos Ojca, zyskując niezbitą pewność co do bóstwa swojego Mistrza. Podobne momenty duchowego uniesienia i światła są dane nam jako „pamięć serca”, abyśmy w chwilach szczęścia potrafili docenić obecność Stwórcy i czerpać z niej siłę na przyszłość.
Prawdziwa próba wiary następuje jednak wtedy, gdy musimy zejść z góry chwały na „niziny” zwykłego życia, a ostatecznie stanąć u stóp Golgoty. Doświadczenie Taboru nie chroni nas przed lękiem czy ciemnością krzyża, czego dowodem jest ucieczka apostołów, ale ma nas przygotować na przetrwanie skandalu cierpienia. Każdy z nas przechodzi przez własną Golgotę – momenty zwątpienia i samotności – które są nieodłącznym elementem drogi do dopełnienia się naszego życia.
Kluczem do zwycięstwa jest wierność Bogu, który pozostaje z nami niezależnie od tego, na którym szczycie aktualnie się znajdujemy. Jeśli nasza pamięć serca sprawnie funkcjonuje, potrafimy w mroku przywołać światło Taboru i zaufać, że obecne trudności mają głęboki sens. Słowo Boże daje nam pewność: trzymając się Boga, jesteśmy bezpieczni, a każda ciemność własnego krzyża znajduje swój finał w Jego wiecznej chwale.

Wszyscy bywamy ślepi, zwłaszcza gdy wydaje nam się, że wiemy już wszystko. Największą przeszkodą w widzeniu prawdy są nasze grzechy i przyzwyczajenie do świata, w którym zło często nazywa się dobrem. Potrzebujemy Jezusa jako Przewodnika, który usunie brud z naszych oczu i uleczy choroby duszy, pozwalając nam odzyskać właściwą perspektywę i dar rozróżniania.
Chrześcijańskie powołanie to nauka patrzenia na świat tak, jak widzi go Bóg. Zaczyna się to od odważnego spojrzenia w głąb siebie, by w świetle Ducha Świętego poznać swoją prawdziwą tożsamość – ze wszystkimi zaletami i słabościami. Następnie musimy uczyć się patrzeć na innych z miłosierdziem, rezygnując z szukania drzazgi w ich oku i pamiętając, że nie znamy ciężaru doświadczeń, które w swoim życiu niosą.
Właściwy wzrok to także dystans do rzeczy materialnych, które są tylko tymczasowe, oraz widzenie Boga jako centrum wszystkiego. Wielki Post daje nam konkretne narzędzia – post, modlitwę i jałmużnę – by ten wzrok wyostrzyć. Celem jest życie w prawdzie i miłości, bo tylko te wartości mają moc przejścia z nami do wieczności.

Ikony czy obrazy przedstawiające ostatnią wieczerzę sugerują dużą zażyłość pomiędzy samymi uczniami Jezusa i pomiędzy nimi a Jezusem. Przyjaciele jedzą razem kolację, rozmawiają. Umywanie nóg i Eucharystia – to znaki najgłębszej, ofiarnej miłości.
W sercach apostołów dzieje się jednak coś, czego na pierwszy rzut oka nie widać. Odsłania to dzisiejsza Ewangelia. Każdy z uczniów zadaje sobie pytanie, czy nie będzie zdrajcą. Judasz wie, że będzie. Pozostali, choć przecież nie mają złych intencji, też opuszczą niedługo Jezusa. Wszystkich w jakiś sposób przerośnie upokorzenie i cierpienie Nauczyciela.
Najbardziej poruszające jest to, że choć Jezus zna ich serca i jest świadomy ludzkiej zdrady, to jednak nie rezygnuje z uczty miłości. Buduje komunię z tymi, którzy ciągle się jej uczą. Zaprasza do jedności Jana, Piotra, Judasza i pozostałych. Nie jesteśmy ani lepsi, ani mądrzejsi od nich. Również my z trudem uczymy się kochać. Jego obecność i stałe zaproszenie do wzięcia udziału w uczcie pozwalają nam jednak nie zniechęcać się, lecz stale zaczynać na nowo.