Fakty i mity bez klauzury

Siostro, jak to opublikujemy, to liczba powołań na pewno nie wzrośnie.
Taka jest rzeczywistość. Ten trend jest bardzo wyraźny. Jednak nie od tego zależą powołania. Pan, gdy kogoś powołuje, daje mu w pakiecie wszystkie potrzebne łaski, żeby on to powołanie zrealizował. Były w historii zgromadzenia zostawione na wymarcie, a jednak znajdowała się osoba, która odbijała to zgromadzenie, i ono rozkwitało znowu. To jest fantazja Pana Boga i Jego plan! I ja naprawdę w to wierzę! Powołania są nie dlatego, że my jesteśmy takie świetne, miłe, takie pełne energii i życia, ale dlatego, że Pan Bóg jest taki atrakcyjny!
Jednak młoda osoba, która poczuje powołanie, musi zmierzyć się z falą wszystkich kontrargumentów. Również z tym właśnie, że będzie się opiekować starszymi siostrami.
Tak może być, niestety. Ale nie musi. Tutaj chodzi o to, żebyśmy były jak zaczyn, jak drożdże do ciasta; abyśmy były solą tej ziemi. Ja to mówię od paru lat, że jeśli mamy wymrzeć jak dinozaury, to z godnością i wiedząc, kim jesteśmy. Na naszym miejscu wyrośnie coś nowego. Najważniejsze jest, że Kościół będzie żył jako wspólnota.
Jeden z mitów na temat życia zakonnego głosi, że życie w zakonie to jest uprzywilejowana forma życia religijnego. Żadną miarą! To nie jest tak, że my jesteśmy lepsze „zakonniczki”, bo skoro nie mamy rodzin, nie mamy mężów, dzieci, nie mamy swoich pieniędzy, to szybciej za to do nieba pójdziemy. To jest nieprawda. Ludzie żyjący w życiu świeckim tak samo się uświęcają jak osoby konsekrowane. Konsekracja zakonna jest pogłębieniem konsekracji chrzcielnej. 

Siostra łączy role zakonnicy i psychologa czy musi wybierać, jako kto występuje w danym momencie?
To jest w ogóle bardzo ciekawe, bo kiedy jeżdżę na spotkania zawodowe, to często nieznani psycholodzy i psychoterapeuci widzą we mnie głównie zakonnicę, ponieważ jestem tam zazwyczaj jedyną zakonnicą. Gdy jeżdżę na spotkania zakonne, to wszyscy we mnie widzą psychologa. Ale mówiąc wprost, ja jestem dwa w jednym. Nie rozgraniczam tego w sztuczny sposób. Oczywiście, gdy pracuję w gabinecie, to jestem w roli zawodowej. Nie ewangelizuję wtedy, co nie zmienia faktu, że siedzę tam w habicie, czyli wciąż jestem zakonnicą. I to z kolei w niektórych kręgach mojego środowiska zawodowego się nie podoba, ponieważ jest taka idea, że psycholog czy psychoterapeuta powinien być neutralny, a strój zakonny taki nie jest. Tylko że ta neutralność też jest jakimś światopoglądem. Mam na to odpowiedź, że jestem nieneutralna i jestem z tego dumna. Zarówno to, że jestem osobą poświęconą Bogu, jak i to, że jestem psychologiem i psychoterapeutą, stanowi część mojej tożsamości. Mój zawód to zawód misyjny. Pomaganie ludziom – w tym jest misja. Mówiąc naszym językiem, w tym jest charyzmat naszego zgromadzenia: spieszenie na pomoc ludziom cierpiącym.
Siostro, to teraz będzie o samorealizacji w zakonie. Czy Siostra się samorealizuje?
Samorealizacja jest procesem, który można porównać do ziarenka, z którego wyrasta roślina. Jest w nas ziarno życia zasiane od Pana Boga, które pulsuje do rozwoju. Mamy w sobie takie perpetuum mobile, które się samo napędza do życia. Jeśli nie współpracujemy z łaską, jeśli nie stwarzamy optymalnych warunków, finalnie efekt będzie trochę gorszy. Ale i tak pójdzie się do przodu. Istnieje wiele mitów dotyczących samorealizacji, a moją misją zawodową jest tłumaczenie, o co chodzi. Bardzo lubię stwierdzenie, że tak naprawdę człowiek w pełni zrealizowany, czyli taki, w którym ten proces samorealizacji w pełni się domknął, to jest święty. Bo świętość to pełnia rozwoju.

Nie tylko w zakonach, lecz także w całym Kościele. Z jednej strony nie możemy być bezrozumnymi stworzeniami, którymi ktoś kieruje jak bezwolnymi dziećmi. Też mamy prawo rozeznawać i wpływać na decyzje. A z drugiej strony jest postawa „ja i tylko ja będę decydować o swoim życiu”. Trzeba odnaleźć się między tymi biegunami i poszukiwać, rozeznawać, co jest wolą Bożą, czego Ty, Panie Boże, od nas chcesz.
Czy nie jest tak, że ta samorealizacja z posłuszeństwem się gryzą?
Wręcz przeciwnie! Posłuszeństwo jest znakomitą drogą do autotranscendencji. Ona zaś sprzyja samorealizacji, zwłaszcza w sferze duchowej. Posłuszeństwo daje nam okazję do obumierania. W przyszłym świecie się odrodzimy. Alleluja!
Jan Paweł II w 1979 r. w Częstochowie powiedział do sióstr, że ich powołanie jest żywym znakiem „przyszłego wieku”.
Alleluja! Oczywiście, że tak jest.
Tych znaków jest coraz mniej…
Ale póki co jeden z nich właśnie teraz rozmawia. To wspaniałe słowa Jana Pawła II. Co to jest przyszły wiek? Mówiąc językiem teologii, chodzi o wymiar eschatologiczny. Powołanie wyrażające się w konsekracji jest znakiem przyszłego świata, znakiem nieba, znakiem życia z Bogiem w pełni. To jest ta przyszłość. W jaki sposób mamy być znakiem tego przyszłego świata? Ludzie czasami myślą, że w klasztorach jest jak w niebie. Niestety, muszę Państwa rozczarować, nie jest tak. Jesteśmy w drodze, jak reszta populacji. Natomiast dlaczego każde życie zakonne jest tym znakiem? Ponieważ pozostawiamy wszystko, żeby Bóg był na pierwszym miejscu. Idziemy za Nim w ciemno. Stawiamy wszystko na jedną kartę. Bóg jest na pierwszym miejscu i rezygnujemy z bardzo ważnych obszarów życia, jak przede wszystkim stworzenie rodziny, ale też potrzeba decydowania i kierowania własnym życiem. My z tego dobrowolnie rezygnujemy, żeby powiedzieć, że chcemy, aby o wszystkim decydował Bóg. A najbardziej eschatologicznym znakiem jest czystość, ponieważ na tamtym świecie „ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić” (Łk 20, 35). Jeśli my w tym życiu pewnych rzeczy nie doświadczymy, to już nigdy nie będzie nam to dane. I to jest naprawdę znak przyszłego życia. To jest totalny charakter tego powołania. Ale Pan Jezus powiedział też, że „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało”, co czeka tych, którzy Go miłują (por. 1 Kor 2, 9). Trzymam Go za słowo.
Jako świeccy oczekujemy od sióstr modlitwy, zasypujemy intencjami, szukamy wsparcia, rozmowy. A czego siostry potrzebują od świeckich?
Odpowiem wprost: tego samego. Oczekujemy od Was modlitwy i wspólnego pójścia za Panem Jezusem. To jest żywy Kościół. My się też za Was modlimy. Czujemy się Wam potrzebne. I tym samym jesteśmy razem, po tej samej stronie.