Warto…

Książka Droga to duchowy testament dwóch niezwykłych kapłanów: ks. Krzysztofa Grzywocza i ks. Piotra Pawlukiewicza. Choć obaj autorzy odeszli już do Pana, to ich słowa wciąż żyją i prowadzą człowieka drogą do celu, którym jest spotkanie z Bogiem. Wydana przez 2ryby.pl publikacja to zapis wiary, nadziei i mądrości zdobytej na drodze życia oraz służby tych duszpasterzy.
Ksiądz Pawlukiewicz, znany ze swojej prostoty i poczucia humoru, potrafi pokazać, że wiara ma smak codzienności – że Bóg obecny jest w zwyczajnych relacjach, trudach  radościach. Z kolei ks. Grzywocz wnosi w tę rozmowę głębię psychologa i mistyka – przypomina, że duchowość bez człowieczeństwa staje się iluzją. Razem tworzą przestrzeń, w której Ewangelia spotyka się z życiem.
Tematy podejmowane w książce, w czterech rozdziałach – Ku szczęściu, Ku zaufaniu, Ku spotkaniu, Ku wolności – są aktualne i bliskie każdemu. Autorzy nie moralizują, lecz towarzyszą czytelnikowi, jak dobrzy przewodnicy, którzy nie wskazują dróg z góry, ale idą obok, dzieląc się doświadczeniem. Ich przesłanie jest proste, a zarazem głęboko ewangeliczne: nie jesteśmy sami w drodze, ponieważ Bóg zawsze idzie z nami.
Książka napisana jest przystępnie, a jednocześnie ma głęboką treść. Krótkie rozdziały zachęcają do zatrzymania się i refleksji. To nie lektura „na raz”, ale taka, do której się wraca – w chwilach modlitwy, zniechęcenia czy poszukiwania. Droga uczy cierpliwości wobec siebie i świata, przypomina, że wiara to proces, a nie punkt dojścia.
W świecie pośpiechu i niepokoju książka Pawlukiewicza i Grzywocza jest jak oddech – cicha, pokorna, a jednocześnie pełna mocy. Dla wielu czytelników może stać się duchowym kompasem, który pomaga odnaleźć kierunek w codzienności. Jak bowiem przypominają autorzy, najważniejsze nie jest to, dokąd idziemy, lecz z Kim idziemy.

JAN NEPOMUCEN WIERUSZEWSKI

Śnieżne Kotły to jedno z najbardziej rozpoznawalnych i spektakularnych miejsc w całych Karkonoszach. Widoczne z dużej odległości, już z Kotliny Jeleniogórskiej przyciągają wzrok swoją surową, monumentalną formą. Jeszcze późną wiosną bieleją płatami śniegu zalegającymi w głębokich szczelinach skalnych, przypominając, że przez wieki kształtował je lodowiec. To właśnie tu natura pozostawiła niezwykłe świadectwo epoki lodowcowej – dwa potężne cyrki polodowcowe znane jako Mały i Wielki Śnieżny Kocioł, rozdzielone charakterystyczną, skalistą grzędą.
Położone między Wielkim Szyszakiem a Łabskim Szczytem Śnieżne Kotły zachwycają o każdej porze roku, choć ich nazwa – nieprzypadkowo – przywodzi na myśl zimowe pejzaże. Zimą to miejsce nabiera szczególnego uroku. Ściany urwisk, pokryte lodem i śniegiem, mienią się w słońcu tysiącem odcieni bieli i błękitu, a mroźne powietrze podkreśla surowość karkonoskiego krajobrazu. Jednak również wiosną, latem czy jesienią Kotły nie tracą swojego magnetyzmu. Zmienność pogody i światła sprawia, że przy każdej wizycie odkrywa się tu coś nowego – raz jest to mgła spowijająca strome żleby, innym razem gra świateł na granitowych ścianach o zachodzie słońca.
Największą atrakcją Śnieżnych Kotłów są ich imponujące urwiska, osiągające miejscami nawet 200 metrów wysokości. Nad nimi znajdują się doskonale przygotowane punkty widokowe, zabezpieczone barierkami, z których można podziwiać rozległą panoramę całego regionu. Rozciąga się stąd widok nie tylko na karkonoskie szczyty, lecz także na Góry Izerskie, Kaczawskie, Rudawy Janowickie oraz malowniczą Kotlinę Jeleniogórską. To jedno z tych miejsc, gdzie można poczuć prawdziwą przestrzeń – bezkres gór, ciszę i potęgę przyrody.