Świąteczny świerk

W Polsce tradycja ubierania drzewka świątecznego pojawiła się na przełomie XVIII i XIX w. i przyszła z Niemiec, gdzie była praktykowana już w XVI w. Wyparła dekoracje stosowane wcześniej, m.in. podłaźniczkę. Ta ostatnia to wieszana pod sufitem ozdoba świąteczna o rodowodzie słowiańskim. Była wykonywana z gałęzi lub wierzchołka drzewa iglastego świerka lub sosny, a przybierano ją jabłkami, orzechami, cukierkami, a nawet opłatkami, aby zapewnić domownikom szczęście i dobrobyt.
Świerk pospolity to zimozielone drzewo osiągające wysokość do 40–50 m. Sędziwe dojrzałe drzewa osiągają pierśnicę (obwód) na wysokości 130 cm od 1,5 do 2 m. Żyją do 400 lat. To gatunek o bardzo zmiennym pokroju, koronie stożkowatej, konarach osadzonych w nieregularnych okółkach. Pień i konary pokrywa czerwonobrązowa łuszcząca się kora. Igły o długości od 1 do 3 cm, ułożone na gałęziach skrętolegle, są równowąskie, zaostrzone na przekroju poprzecznym, romboidalne, mniej lub więcej spłaszczone, błyszczące, zielone z wszystkich stron. Pojedyncza igła żyje od 3 do 5 lat.
Picea abies jest drzewem jednopiennym, ale rozdzielnopłciowym, wiatropylnym. Po kwitnieniu zawiązuje szyszki, które są zwisające, dojrzewają w roku kwitnienia i opadają jesienią. Wewnątrz szyszek między łuskami nasiennymi ulokowane są jajowate, ciemnobrązowe nasiona z jasnym skrzydełkiem długości 15 mm. System korzeniowy drzewa jest płytki, płaski, powierzchniowy typu talerzowatego. Tak płytkie ukorzenienie jest konkurencyjne dla większości krzewów i bylin ozdobnych, gdyż nie wytrzymują rywalizacji o wodę i sole mineralne.
Drzewo występuje w środkowej i północnej Europie, jego naturalny zasięg nie obejmuje zachodniej części Europy.