Chrześcijanin 24/7

Małgorzata Trawka: Czy współcześnie trudniej usłyszeć głos Boga? Brak ciszy, smartfony, pośpiech… Czy słuchać i czytać o Bogu w internecie jest łatwiej niż pójść na adorację?
Ksiądz Stanisław Urmański: Nie, nie jest trudniej usłyszeć głos Pana Boga. On ma ten sam głos. Mocny, a jednocześnie cichy. Pan Bóg mówi w sposób cichy, dlatego że nas szanuje. Trudniejsze są te okoliczności, które powodują, że człowiek zamyka się, nie jest zdolny, żeby usłyszeć tę ciszę. Ostatnio czytam Świadectwo Alicji Lenczewskiej, niedawno zmarłej mistyczki ze Szczecina, która pisała, że Pan Jezus zwracał jej uwagę: „Nie spiesz się. Pośpiech nie przyczynia się do skuteczniejszego działania. Wprost przeciwnie. Może spowodować chaos i gonitwę myśli. Spokojnie i rozważnie zrobisz więcej. A twoje serce nie utraci pokoju. Masz dość czasu na wszystko. Ja czuwam i troszczę się o wszystko” (Świadectwo. Dziennik duchowy, Poznań 2021, s. 143 – przyp. red.). Nie tworzyłbym dychotomii: słuchać Boga w internecie czy iść na adorację. Jest taka kluczowa homilia św. Josemaríi Escrivy, w której mówi o tym, na czym polega duchowość Opus Dei. Opowiada konkretnie o pracy, ale tak samo można mówić o wszystkich rzeczywistościach. Można znaleźć coś Bożego w każdej rzeczywistości: w domu, w pracy, w biurze, w szkole, podczas odpoczynku, tam, gdzie jesteśmy (por. św. Josemaría Escrivá, Homilia Namiętnie kochać świat – przyp. red.). Oczywiście potrzebujemy tego szczególnego czasu na spotkanie z Bogiem w adoracji, ale wielką wagę ma robienie rzeczy z miłością, z pasją, zaangażowanie siebie w całości. Wtedy Bóg jest obecny nie tylko w tym momencie modlitwy, lecz także przemienia całe nasze życie. To dla nas zadanie: tworzyć taki styl życia, w którym jest pokój, czas na modlitwę oraz na zaangażowanie pełnią siebie.
Łatwo współczesnemu człowiekowi skupić się i wejść w przestrzeń tej modlitwy?
Smartfon zabija kontemplację. Pośpiech zabija kontemplację. I odwrotnie, są rzeczy i działania, które wzmagają kontemplację. Kontakt z naturą, prace ogrodowe, czytanie dobrej literatury, oglądanie dobrych filmów, głębokie relacje międzyludzkie, kontemplacja sztuki. Jakiś czas temu przeczytałem książkę o braciach Wright, którzy zbudowali pierwszy samolot. Pochodzili z Ohio, ze Stanów Zjednoczonych, ale jest opisany moment, kiedy jeden z tych braci jedzie do Francji, do Paryża. Dużo czasu spędza w Luwrze, a także spacerując i oglądając wspaniałe kamienice. Co chcę przez to powiedzieć? Że jego inżynierski geniusz związany był z tym, że potrafił zachwycać się pięknem świata, zarówno tego stworzonego przez Boga, jak i będącego owocem twórczości człowieka. Myślę, że tego też nam potrzeba.

I w każdej dziedzinie osoba, która żyje życiem Jezusa Chrystusa, wprowadza Go do swojej działalności, przyciąga, a czasem frapuje. Siłą rzeczy w jakiejś mierze zawsze to będzie płynięciem pod prąd, a jednak może niektórzy powiedzą: „Też chcę żyć tak, jak ta osoba, chcę, żeby moja rodzina żyła tak, jak ta rodzina żyje. Chcę pracować tak, jak pracuje ten mój kolega. Chcę rozwijać przedsiębiorstwo tak, jak robi ten człowiek”. I wtedy nastąpi przyciąganie.
Ale często jest tak, że jako chrześcijanie odbieramy różne działania jako atak na nasze wartości, jako prześladowanie. Jednoczymy się, walczymy o to, żeby nasz głos był słyszany – ostatnio w kwestii lekcji religii czy edukacji zdrowotnej. Czujemy, że musimy obronić swoje racje, a niekoniecznie skupiamy się na przyciąganiu.
Są różne poziomy działania. Na pewno kluczowa jest miłość do wszystkich ludzi, ale ona nie oznacza naiwności. Trzeba podejść do tego roztropnie. Myślę, że Kościół mówi absolutne „tak” edukacji w sferze płciowej, ale sam wskazuje tu dobrą drogę, w której ta sfera nie jest oderwana od całościowego oddania życia, od miłości. Pismo Święte mówi: twoim zadaniem jest troszczyć się o swoją małżonkę, tak jak Chrystus troszczy się o Kościół. Mamy teraz wielki problem z pornografią, statystyki są zatrważające. Natomiast jeśli w rodzinie ojciec oddaje się w pełni żonie i potem potrafi ten wzór przekazać swoim dzieciom, jestem przekonany, że mają one bardzo dobry fundament, aby założyć dobre rodziny i mieć uporządkowaną seksualność.
To przede wszystkim jest zadanie rodziców. I nie polega ono na przekazaniu pewnej wiedzy, tylko pokazaniu, że życie darem z siebie to najlepsze, co możemy robić. To było trochę o problemach z naszego podwórka, ale co współczesny chrześcijanin ma zrobić, gdy zewsząd docierają do niego obrazy cierpiących ludzi z różnych stron świata? Wyjechać, aby ich ratować, czy przesuwać paciorki różańca?
Przede wszystkim: pokój i realizacja własnej misji. Nie można być obojętnym, ale w jaki sposób pomagamy? Dbając zwłaszcza o to, żeby dobrze żyć swoim powołaniem. Szatan w książce C.S. Lewisa Listy starego diabła do młodego sugeruje swojemu uczniowi: spraw, żeby twój pacjent rozczulał się nad ludźmi dalekimi od niego, żeby to jednocześnie przełożyło się na coś bardzo ulotnego i żeby zapomniał, że ma kochać przede wszystkim swoich najbliższych w czynach. Najpierw mamy kochać w czynach osoby najbliższe, być źródłem pokoju dla nich, a potem dla coraz szerszych kręgów. Jak najbardziej trzeba też modlić się za osoby cierpiące w różnych miejscach. Wyjechać, by je ratować? W przypadku niektórych, tak, w przypadku innych, nie. To sprawa konkretnego powołania. Powinniśmy zdać sobie sprawę z tego, co mówi Kościół z tamtych krajów. Biskupi afrykańscy wskazują, że ważnym zadaniem jest stworzyć możliwości rozwoju w Afryce, żeby nie było pokusy wyjechania do Europy. W tym kontekście myślę, że warto wspierać tego typu inicjatywy, które rozwijają społeczności tam, na miejscu. Mogę przytoczyć przykład z mojego środowiska. Z duchem Opus Dei związana jest Fundacja Harambee, która ma swój oddział w Polsce. Funduje ona stypendia dla kobiet z Afryki, żeby mogły uczyć się medycyny w Europie, ale zobowiązują się wrócić do swoich krajów i swoją wiedzę zaaplikować tam, na miejscu. To jest bardzo ciekawy sposób działania, który przynosi duże owoce. Ostatnio rozmawiałem z członkiem Dzieła (Opus Dei – przyp. red.), który pracuje w Finlandii i zbiera tam środki finansowe na programy pomocowe w krajach potrzebujących. Organizował szkolenia dla przedsiębiorców ulicy. Człowiek, który w nich uczestniczył, miał wtedy stragan na ulicy w Ameryce Południowej. Teraz zatrudnia 300 osób. Nie chodzi o to, żeby samemu zbawiać świat, ale by pomóc ludziom, aby stawali się samowystarczalni i zmieniali swoje otoczenie. Polska też jest coraz bogatsza i możemy zrobić coś dla ubogich krajów, żeby się rozwijały.
Posiadanie to kolejny znak czasu. Czy chrześcijanie wpadają w tę pułapkę świata, którą jest życie na poziomie? A może nie ma w tym nic złego?
Niedawno byłem na pielgrzymce w Ziemi Świętej z grupą z Włoch. Był też z nami Polak, który założył swoją firmę i odniósł duży sukces. Pewien Włoch zapytał go, czy tę firmę odziedziczył, czy stworzył od zera. Olbrzymia większość bogatych ludzi w Polsce zaczynała od zera, ponieważ wcześniej był komunizm.
Natomiast we Włoszech jest normalne, że są ludzie, którzy mają biznes rodzinny od 200, 300 czy 400 lat. Nasze pokolenie z lat 80. i 90. wie, co to niedostatek. Nasze dzieci już nie.