Moja Niedziela

Dzisiejsza liturgia przewiduje trzy różne formularze mszalne i odpowiadające im zestawy czytań, w tym trzy różne fragmenty Ewangelii. Każdy z nich zapewnia o tym, że śmierć nie jest końcem, a Chrystus ma władzę nad śmiercią. I ostatnie słowo należy do życia.
Po śmierci Jezusa Chrystusa następuje Jego zmartwychwstanie (Łk 23, 44 – 24, 6); po śmierci Łazarza – jego wskrzeszenie (J 11, 32-45), a śmierć wierzących w Chrystusa jest przejściem do wiecznych „mieszkań” w domu Ojca (J 14, 1-6).
Misterium tych dni – uroczystości Wszystkich Świętych i wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych – pokazuje trzy stany Kościoła: Kościół triumfujący, żyjący w niebie pełnią życia, Kościół pokutujący w czyśćcu za grzechy i Kościół pielgrzymujący na ziemi.
Dzisiaj nasi zmarli, należący do dwóch pierwszych stanów Kościoła, wołają nas o opamiętanie i rewizję kierunku. Pytają o nadzieję na szczęśliwą wieczność.

Nie brakuje dzisiaj w Kościele ludzi, którzy interpretując fragmenty biblijne, proroctwa, przepowiednie czy objawienia prywatne, chcieliby dokładnie przewidzieć koniec świata. Skupiają się na tym, że ten koniec jest już bliski, niejednokrotnie widząc dla siebie samych – indywidualnych osób lub całych wspólnot – jakąś kluczową rolę do odegrania na tym ostatnim etapie dziejów.
Tymczasem Ewangelia mówi wyraźnie: koniec świata przyjdzie niespodzianie. Zaś prawdziwie szczególną rolę w zbawianiu świata ma tylko jeden człowiek: Jezus Chrystus.
Wobec wszystkich znaków, które bez wątpienia wskazują na zbliżający się koniec świata, ludzie wierzący powinni odpowiedzieć nawróceniem i przylgnięciem do Boga. Mamy po prostu dalej prowadzić zwyczajne życie, przeniknięte chrześcijańską wiarą, miłością i nadzieją na wieczność. Nadzieją na spotkanie z miłosiernym Bogiem, który nas nie odrzuci.
Wśród dzisiejszej niepewności, relatywizmu, dyskusji i debat bez końca – szczęśliwy jest ten, kto umie oprzeć się na Bogu.

„Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy nadejdzie złodziej, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie” (Mt 24, 42-44). Te słowa Pana zwykle odnosimy do czasu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Najprawdopodobniej dla większości z nas tym „ostatnim dniem” będzie jednak dzień naszej śmierci – ona przyjdzie znienacka. Chodzi więc o trwanie w gotowości do przejścia do wieczności, nieustanne bycie w takiej kondycji, która nakierowuje nas na wieczną radość.
Słowa o czuwaniu i byciu w gotowości można też jednak rozumieć w odniesieniu do łaski, która jest przychodzeniem (adventus) Boga w codzienności naszego życia, w odniesieniu do naszej współpracy z Bogiem w dobrych dziełach, do których nas inspiruje. W wyniku roztargnienia, braku należytej czujności, nadmiernego skupienia na własnych interesownych czy wręcz egoistycznych celach możemy nie zauważać przychodzącego Boga i zaniedbać konkretne dobro.
Adwent to czas skupienia, czas powrotu do istoty naszego życia, do źródła. W blasku Przychodzącego możemy odkrywać wolę Bożą wobec nas i miłością wypełniać czas, który jest nam dany.