Zakotwiczeni w Chrystusie

Bycie małżonkiem oznacza bycie częścią rodziny, bycie ojcem. Kiedy zostajesz kapłanem, wiążesz się z Jezusem, ale wiążesz się także ze swoimi braćmi, z rodziną Kościoła. Miałem okazję doświadczyć tego wszystkiego we Frascati, podczas studiów, w gronie wielu przyjaciół z Korei, a także osób wyznających inne wierzenia czy religie.
I jeszcze jedno, by lepiej wyjaśnić, co to konkretnie oznacza: otóż ostatecznym celem naszego życia jest nie kapłaństwo, ale Pan. Kto kocha i poślubia kogoś, nie myśli już o sobie, jego ostatecznym celem nie jest już nawet małżeństwo, ale radość spotkania z osobą, którą kocha, jej miłość, jej szczęście. Tak samo powinno być z nami: ostatecznym celem naszego życia nie jest osiągnięcie kapłaństwa i po prostu bycie księdzem, ale odwaga i radość wybierania Jezusa każdego dnia. Rzeczywiście, każdego dnia od nowa, zawsze, z entuzjazmem. Bez względu na naszą drogę, posługę, którą pełnimy, czy różne sytuacje osobiste i duszpasterskie, w których się znajdujemy, najważniejszą rzeczą dla kapłana jest, by każdego dnia zadawać sobie pytanie: co wybieram? Ponieważ nawet przy najlepszych intencjach ksiądz może wybierać wiele opcji i zapominać przy tym o dokonywaniu, powtarzaniu, odnawianiu wyboru Boga każdego dnia.
Ta perspektywa, przynajmniej w odniesieniu do osobistej, duchowej strony życia, pomoże nam przezwyciężyć plagę klerykalizmu, którą często potępia papież Franciszek. Jeśli bowiem celem jest przede wszystkim spotkanie z Jezusem, a zatem przyjęcie Jego miłości, która czyni nas świętymi, wówczas zdajemy sobie sprawę, że głównym powołaniem naszego życia nie jest kapłaństwo, ale właśnie świętość. To jest wezwanie, przed którym stajemy od chwili chrztu. Kapłaństwo stanowi sposób przeżywania tego, co wynika z naszego chrztu. Jeśli rzeczywiście pozwolimy, by taki sposób myślenia odcisnął się na naszym życiu duchowym, wyniknie z tego prawdziwa reforma posługi kapłańskiej, również na poziomie duszpasterskim i instytucjonalnym. Przeżywanie kapłaństwa nie powinno się koncentrować na roli księdza, nie powinniśmy widzieć kapłana jako kogoś „odseparowanego” od innych, lecz jako osobę żyjącą Ewangelią, oddaną służbie Bogu i braciom.
Myślę, że ta powszechna dziś tendencja do powrotu do przeszłości, ubolewanie nad światem, który już przeminął, i oglądanie się wstecz, eksponowanie szeregu dawnych symboli zewnętrznych i szczególnych strojów osób duchownych, jest ostatecznie objawem pewnego zmagania się z obecną sytuacją. Trudno nam myśleć o sobie jako o osobach żyjących z innymi i dla innych, podczas gdy myślenie o sobie jako o kimś odrębnym, lepszym, wybranym przez Boga w szczególny sposób daje nam poczucie bezpieczeństwa i wzmacnia naszą tożsamość. Nostalgia za tradycjonalizmem kryje w sobie pragnienie powrotu do społeczeństwa, w którym ksiądz był „kimś”. Ale to oznacza, że potrzebuję tej zewnętrznej roli, aby docenić siebie, aby uznać, że jestem czegoś godny. To nasza ludzka słabość, na którą musimy zwracać uwagę od samego początku, od momentu, w którym pojawią się oznaki powołania. […]
Podstawą życia kapłańskiego jest jednak życie duchowe, bez którego trudno jest wypełniać posługę i stawiać czoła codziennym wyzwaniom.
Pamiętam, że kiedy zostałem kapłanem, w diecezji doszło do konfliktu między księżmi a biskupem. W takim klimacie biskup, pomimo że poproszono mnie o przyjęcie posady profesora w Seulu, nie chciał mi na to zezwolić, prosząc o włączenie się w pracę duszpasterską diecezji.