Którędy do szkoły?

Ile elementów składa się na dobrą szkołę? Z roku na rok odkrywam ich coraz więcej. Od poziomu kształcenia po jakość cateringu (a może kuchni własnej), od odległości od domu po relacje w klasie, od zaangażowania nauczycieli po liczbę uczniów na metr kwadratowy, od zajęć świetlicowych po wyposażenie laboratorium (lub jego brak), od (nie)dopuszczalności smartfonów po sposób pracy z dziećmi z trudnościami, od… po… – rodzice wszystko skrupulatnie analizują. Często jednak znoszą oni różne niedogodności, jeśli wiedzą, że system nauczania w danej szkole jest spójny z wartościami, które wyznają. Wtedy są gotowi na wyrzeczenia, a czasem również na idące za tym koszty. I trudno się temu dziwić.
Własna ziemia, własna wiara
Czasami jednak rodzice postanawiają wprowadzić własne wartości w najbliższe środowisko. Agnieszka i Stanisław Plebankowie z Radomierzyc zastanawiali się, czy stać ich na dowożenie dzieci do odległej szkoły katolickiej. Wybrali bliższe rozwiązanie. „Chcemy, żeby nasze dzieci wychowywały się w środowisku sąsiedzkim, gdzie będą miały okazję spotykać się ze swoimi rówieśnikami z okolicy i gdzie my, jako rodzina, będziemy mogli dawać świadectwo naszej wiary i życia – tłumaczy decyzję Stanisław. – Drugą z motywacji były kwestie logistyczne. Gdybyśmy mieli wozić dzieci do oddalonych placówek, więcej czasu spędzalibyśmy w samochodzie, przez co byłoby go mniej na życie rodzinne i małżeńskie”.
Państwo Plebankowie z perspektywy czasu widzą, że ich zaangażowanie oraz rozpoznawalność w szkole i okolicy przynosi owoce. W kościele spotykają znajome twarze i sami tymi znajomymi twarzami są dla innych. Wciągają inne rodziny w działalność parafialną: pielgrzymki, festyny czy występy w scholi dziecięcej. Wspólnie z innymi angażują się i biorą odpowiedzialność za lokalne środowisko.
Niestandardowo, ale skutecznie
Szkołę katolicką można wybrać, gdy… jest. A w wielu miejscowościach takiego wyboru nie ma. Pozostaje skorzystać z dostępnych placówek lub… przeprowadzić się.
„Niektórzy ze znajomych dla szkoły katolickiej przenoszą się na drugi koniec miasta albo w ogóle do innej miejscowości – zauważa Joanna Bober. – My nie znaleźliśmy w sobie takiej motywacji. A daleki dojazd na wczesną godzinę też nie wchodził w grę”. Gdy pierwsza pociecha Joanny i Piotra Boberów osiągnęła wiek przedszkolny, rodzice zainteresowali się metodą Montessori: podążaniem za dzieckiem, jego zainteresowaniami, stopniem rozwoju. Poszli tą drogą i przyjęli ją z całym jej bogactwem pedagogicznym: bez kar, bez nagród, z mówieniem o emocjach etc. Gdy jednak przyszło do wyboru szkoły, kontynuowanie tej ścieżki przez trójkę dzieci wydawało się zbyt kosztowne. Joanna z Piotrem spisali więc plusy i minusy każdego rozwiązania: „rejonówki”, szkoły katolickiej, edukacji domowej… Wygrał model niestandardowy. „Tradycyjna szkoła kojarzy nam się z metodą: zakuć, zdać, zapomnieć – wyjaśniają małżonkowie. – Postawiliśmy na połączenie edukacji domowej ze stacjonarną szkołą korzystającą z metody Montessori”.
A co z wychowaniem do wiary? Środowiska związane z edukacją domową są często mocno zakorzenione w katolicyzmie, więc dobrych inspiracji naokoło nie brakuje. Boberowie – oprócz przekazywania wiary dzieciom własnym przykładem – korzystają z formacji skautowskiej oraz wspólnotowego przygotowywania dzieci do przyjmowania sakramentów. „Mamy oboje, niezależnie od siebie, doświadczenie obserwacji osób już dorosłych, po katolickiej szkole. Jako świeżo upieczeni absolwenci szybko zaczynali korzystać z życia, niekoniecznie zgodnie z wpajanymi przez lata zasadami. To, że dzieci pójdą do szkoły katolickiej, nie gwarantuje tego, że będą wierzące” – dzielą się wątpliwościami Joanna i Piotr.