Bł. Pier Giorgio Frassati

Nie zdał dwa razy do następnej klasy? Prawda. Pięścią wyganiał z domu faszystów? Prawda. Tak głośno fałszował, że przyjaciele zatykali mu usta cukierkami? Tak mówili. Jego żarty bywały nie na miejscu? Sam się do tego przyznawał. Już nie mówiąc o tych zdjęciach z fajką… Fajką, która stała się symbolem świętej normalności Pier Giorgia Frassatiego.
Lawina życia
Na początku XX w. w Turynie w rodzinie malarki Adelaide Ametis oraz wydawcy i właściciela gazety „La Stampa” Alfreda Frassatiego oprócz szacunku i miłości dzieci poznawały, czym są wymagania i dyscyplina. Nie było lekko. Nie można było się bać, okazanie strachu rodzice „premiowali” zadaniem specjalnym. Silna wola zawsze była dla Pier Giorgia kluczem do głębokiego i zaangażowanego życia.
Angażował się we wszystko z ochotą. Działał w kilku stowarzyszeniach, w których formował się przez modlitwę, ewangelizację i działania charytatywne, jak Włoska Młodzież Akcji Katolickiej, Włoska Katolicka Federacja Uniwersytecka, Towarzystwo św. Wincentego a Paulo czy organizacja skautowa, która dała mu okazję do górskich wycieczek, tak przez niego ukochanych.
Koledzy Pier Giorgia, patrząc na jego energię, pasję, radość i temperament, mówili o nim: valanga di vita, czyli „lawina życia”. Ta lawina wciągała i wciąga młodych ludzi do dzisiaj. Do dynamicznego stylu życia Frassatiego jak ulał pasuje olimpijskie motto: Citius, altius, fortius (szybciej, wyżej, mocniej). Za twórcę tej dewizy uważa się o. Henriego Didona, francuskiego dominikanina i propagatora kultury fizycznej. Z o. Didonem Pier Giorgia łączy również to, że 28 maja 1922 r. on także wybrał zakon św. Dominika.

ZOSTAŁ TERCJARZEM
DOMINIKAŃSKIM,
PONIEWAŻ ZAUWAŻYŁ,
ŻE JAKO ŚWIECKI MOŻE
BYĆ BLIŻEJ LUDZI,
A TYCH CHCIAŁ SZUKAĆ
NAWET I POD ZIEMIĄ.

Wybór kierunku inżynierii górniczej na politechnice w Turynie podyktowany był przede wszystkim chęcią niesienia Chrystusa ludziom pracy, górnikom, którzy zmagali się z ciężką robotą i niskimi zarobkami. Nieść światło Ewangelii w niebezpieczne korytarze kopalni to była nisza, którą Frassati chciał wypełnić. Mógł to zrobić jako świecki apostoł.
Ciemne typy
Jednocześnie codziennie przystępował do Stołu Eucharystycznego. Przed wyjściem w góry szedł na Mszę św. Od maja 1924 r. chodził na wyprawy z członkami założonego przez siebie i Marca Beltrama Towarzystwa Ciemnych Typów. Żartobliwy statut grupy krył ambitne cele.