Góry – mój manifest wolności

Warto w życiu mieć swoją świątynię dumania. Miejsce, gdzie człowiek mierzy się sam ze sobą i swoimi myślami. Z tym, czego na co dzień nie słyszy ze względu na nawał obowiązków i wydarzeń, których jest częścią. A dystans jest potrzebny. Gdzie go złapać? Warto na chwilę wysiąść z pędzącego pociągu życia. Ja wysiadam często na stacji: góry. Tam odkrywam siebie na nowo. Łapię równowagę. Czuję, że tkwi w tym także mistyka, ponieważ jestem tam sam na sam z Bogiem.
Dniem i nocą
Pasją do zdobywania wysokości na nogach zaraziłem się… sam. Właściwie w bliżej nieokreślony sposób. Rodzice zabierali mnie na wycieczki w góry na Dolnym Śląsku, ale nie byli zapaleńcami pod tym względem. Organizowali także wyjazdy nad morze i zwiedzanie zabytków w miastach. W rodzinie nie mam żadnych tradycji górskich. Ta przestrzeń pojawiła się w moim życiu od początku studiów, kiedy kształtowała się mocno moja osobowość, poglądy na świat, podejście do życia. Szukałem siebie, swojego miejsca. Zastanawiałem się, gdzie chcę być. Czy idę w dobrym kierunku w życiu? Czym w ogóle mam się kierować? I te refleksje najowocniej snułem właśnie w górach.
W chodzeniu ku górze, we wspinaniu się czułem też wyzwanie fizyczne. Sport zawsze był mi bliski. Od dziecka trenowałem lekką atletykę, a potem piłkę ręczną. Góry stały się dla mnie także przestrzenią realizacji prywatnych sportowych założeń – gdzie mogę się wdrapać i w jaki sposób. Dlatego szybko wyznaczałem sobie różne górskie wyzwania, równolegle kształtując podczas tych wędrówek swoje wnętrze. W pewnym momencie świątynią dumania stała się dla mnie Babia Góra, leżąca w Beskidach. Najwyższy szczyt w Polsce poza Tatrami. Zdobywałem ją w towarzystwie i w samotności. O każdej porze roku i… o każdej porze dnia. Ze znajomym franciszkaninem, o. Piotrem Micałem, spaliśmy w nocy na szczycie Diablaka, by oglądać stamtąd zachód i wschód słońca. Z moją żoną Kamilą (wówczas narzeczoną) wchodziłem nocą, aby zobaczyć wschód słońca. Bywałem tam także samotnie. Zresztą, wschody i zachody słońca w górach zaliczałem regularnie m.in. na Pilsku (Beskidy), Śnieżniku (Sudety), Wielkim Szyszaku i Śnieżce (Karkonosze) czy Turbaczu (Gorce). Najczęściej zimą!
Piękno poruszające serce
Góry pozwalają mi wziąć głęboki oddech – dosłownie i w przenośni. Tam wędruję w milczeniu godzinami, a umysł wyzbywa się wszystkiego, co gromadzi się w nim tygodniami. Emocje, przeżycia, dialogi, spotkania, różne sytuacje – wszystko to na nowo dojrzewa i układa się w głowie. Ale do tego potrzebna jest przestrzeń czasowa, którą należy znaleźć. Ja do tego wybieram właśnie górskie otoczenie. Bardzo ważny aspekt tej przygody stanowi obcowanie z przyrodą, które jest mocno wpisane w naturę człowieka.
Jesteśmy częścią świata stworzonego i w założeniu Stwórcy powinniśmy żyć w nim w symbiozie. Góry dają namiastkę stanięcia blisko natury, a nawet bycia jej integralną częścią. W dodatku wspaniałe przestrzenie i widoki nadają temu światu majestat, poruszają serce i przynaglają do refleksji. Ciężko zdobyć szczyt, rozejrzeć się dookoła, ujrzeć piękno stworzenia i przejść obok tego zupełnie obojętnie.
Przebywanie w górach jest dla mnie w jakimś sensie formą autoterapii i wyciszenia. Podczas wspinaczki zajmują mnie proste sprawy, jak nawadnianie i odżywanie się, odpowiednia nawigacja na szlaku, regulacja organizmu ze względu na zmęczenie, obserwacja pogody, modlitwa, rachunek sumienia. Te proste czynności rozmywają nam się na co dzień. Nie liczą się w pracowniczym trybie. Często stają się częścią życia, którą trzeba szybko odhaczyć. Ale w górach urastają do rangi najważniejszych. Bo rano musisz się zastanowić, jak odpowiednio ubrać się na szlak, żeby było wygodnie i bezpiecznie. Jeden błąd może odbić się poważnie na wyprawie, o czym przekonałem się nieraz. Nawiązując do języka sztuki – na chwilę rządzi prymitywizm. A wszelkie komplikacje tego świata odchodzą na bok.
Zimowe Tatry
Po przygodach w górach niższych ponad dekadę temu rozpocząłem tatrzański etap, który trwa do dziś.