Warto…

Maria Grażyna Zieleń OCD przed jednym z rozdziałów książki Alija. Daniel Oswald Rufeisen. Biografia przywołuje słowa Edyty Stein: „Bóg prowadzi każdego swymi własnymi drogami, jeden dociera do celu łatwiej i szybciej niż inny […]. Nie można tylko Panu wyznaczać terminu”. Oddają one doskonale istotę nie tylko życia św. Teresy Benedykty od Krzyża, lecz także Daniela Oswalda Rufeisena.
Jego droga duchowa wiodła od tradycyjnego judaizmu w dzieciństwie, przez ateizm w młodości, aż po konwersję na chrześcijaństwo i przyjęcie kapłaństwa oraz życie konsekrowane. Punktem zwrotnym w życiu Rufeisena była II wojna światowa. Zakończyła ona marzenia młodego Shmuela o studiach na Uniwersytecie Hebrajskim i wciągnęła go w wojenną rzeczywistość. Służba u komendanta Białoruskiej Policji Pomocniczej w Mirze była dla niego traumatycznym doświadczeniem. Przerwała je ucieczka do klasztoru sióstr zmartwychwstanek, gdzie odkrył Chrystusa i przeszedł konwersję. Po wkroczeniu Armii Czerwonej jako członek oddziału partyzanckiego miał zostać wcielony do NKWD. Po raz kolejny klasztor – tym razem karmelitów bosych w Czernej – stał się jego wybawieniem. To tam przyjął imię Daniel i otrzymał święcenia kapłańskie.
Tytułowa alija (migracja Żydów do Palestyny, obecnie Izraela) nie dawała mu jednak spokoju – wciąż dążył do wyjazdu. Proces ten okazał się skomplikowany, choć nie ze strony władz Polski, lecz Izraela. Według tamtejszych przepisów „Żyd, który przeszedł na inną religię, nie może być uznany za Żyda w rozumieniu i duchu Prawa Powrotu”. Dopiero po sześciu latach batalii przyznano mu obywatelstwo. Osiadł w Ziemi Świętej w klasztorze Stella Maris w Hajfie, gdzie pracował m.in. nad dialogiem między judaizmem a chrześcijaństwem. Na podstawie losów o. Daniela Rufeisena mógłby powstać serial trzymający widza w napięciu. Gotowy jest już nawet scenariusz – książka Alija.

JAN NEPOMUK WIERUSZEWSKI

W zaciszu Sudetów Środkowych, w paśmie Gór Sowich znajduje się góra niewyróżniająca się spośród sąsiednich gór. Osówka ma jedynie 716 m n.p.m. Jednak mimo swoich nieszczególnych rozmiarów jest niezwykła, kryje bowiem w sobie tajemnice Olbrzyma, który miał pozostać niewidzialny.
Jesienią 1943 r. w rejonie Gór Sowich oraz w podziemiach leżącego nieopodal Zamku Książ Niemcy rozpoczęli realizację tajnego projektu o kryptonimie „Riese” (Olbrzym). Stworzono system korytarzy i hal podziemnych, infrastrukturę kolejową i drogową, budowle naziemne. Do dziś nie ma jednoznacznych odpowiedzi, jakie było przeznaczenie obiektu. Teorie, które pojawiają się najczęściej, sugerują, że Olbrzym miał stać się kwaterą główną sił zbrojnych III Rzeszy, a nawet samego Adolfa Hitlera. Inne mówią o możliwości zlokalizowania w podziemiach tajnych laboratoriów czy fabryk zbrojeniowych. Jak było naprawdę – nie wiemy. Po zakończeniu II wojny światowej dokumenty dotyczące szczegółów budowy i przeznaczenia obiektu zostały albo zniszczone, albo utajnione. Dotychczasowa wiedza opiera się na mozolnych badaniach naukowców oraz zebranych wspomnieniach osób, którym udało się przeżyć koszmar Riese, i okolicznych mieszkańców.
Mówi się, że Osówka jest pusta w środku. W jej wnętrzu wydrążono przestronne hale i korytarze o łącznej długości ponad 2 km i wysokości do 10 m. Niemalże w centralnym miejscu kompleksu znajduje się liczący 50 m szyb, który miał prawdopodobnie łączyć część podziemną z zabudowaniami naziemnymi. Na powierzchni nietrudno natknąć się na ślady po kolejce wąskotorowej, stosy skamieniałego w workach cementu czy ceramiczne i betonowe rury