Jabłoń domowa

Woryginalnym tekście Biblii nie przeczytamy o jabłku czy jabłoni. Czytamy natomiast o drzewie życia i drzewie „poznania dobra i zła” (Rdz 2, 9; 3, 22). Owoców z tych drzew człowiek nie miał prawa zrywać i jeść. Nie wiemy, czy były to jabłonie, czy może inne drzewa dające duże owoce, np. granaty. Jabłka i jabłonie wspomniane są również w Pieśni nad Pieśniami (Pnp 2, 5) i w Księdze Joela (Jl 1, 12).
Nazwanie jabłkiem owocu, po którego spożyciu ludzie zostali wyrzuceni z raju, zawdzięczamy św. Hieronimowi, autorowi Wulgaty, czyli pierwszego przekładu Biblii na łacinę. Zamiast łacińskiego słowa „fructus” (owoc), użył on słowa „mālus” (jabłoń). Prawdopodobnie uczynił tak, ponieważ mālus brzmi podobnie do malus, które oznacza ‘zło, niegodziwość’, przez co podkreślony jest upadek człowieka.
Jabłoń domowa w Europie była już uprawiana w epoce kamiennej. To gatunek utworzony celowo z gatunków dzikich, naturalnie występujących w Europie i Azji. W Polsce naturalnie rośnie jabłoń dzika Malus sylvestris, która bardzo dobrze krzyżuje się z innymi odmianami i gatunkami jabłoni. Obecnie znanych jest około 10 tys. odmian jabłoni, których owoce różnią się kształtem, barwą, konsystencją, zapachem, smakiem oraz porą dojrzewania – mamy odmiany letnie, jesienne i zimowe. W polskich sadach uprawia się około 60 odmian jabłoni na 150 tys. ha, co daje nam pierwsze miejsce w Europie i trzecie lub czwarte na świecie. Owoc jabłoni domowej, czyli jabłko, z botanicznego punktu widzenia jest owocem pozornym, nazywany szupinkowym, gdyż dzięki rozrośniętej zalążni i dnu kwiatowemu ma kulisty lub jajowaty kształt z charakterystyczną szupinką. Jabłko ma doskonałe walory smakowe, jest zdrowe i pożywne. Stanowi cenne źródło witaminy C, która wzmacnia odporność organizmu szczególnie na jesienne przeziębienia i inne infekcje.