Moja Niedziela

Kościół pierwszych wieków wyróżniał trzy szczególnie ciężkie rodzaje grzechu, za które nakładał dożywotnią pokutę: zaparcie się wiary, morderstwo i cudzołóstwo. Opowiadanie o jawnogrzesznicy – a zwłaszcza postawa Jezusa, który po prostu rozgrzesza tę kobietę, nie nakładając na nią żadnej pokuty – tak bardzo gorszyło pierwsze pokolenia chrześcijan, że ten fragment Ewangelii został usunięty z rękopisów Pisma Świętego. Wrócił tam dopiero po kilku wiekach (por. G. Ryś, Skandal miłosierdzia, Kraków 2015).
„Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci […] kamieniem” (J 8, 7) – to bardzo radykalne wezwanie skierowane do wszystkich wierzących. W Kościele nikt nie jest bez grzechu. W Kościele, w jego strukturach, na celebracjach liturgicznych, jest miejsce dla grzeszników, zwłaszcza tych, którzy szukają przebaczenia, wolności i życia.
Święty Hieronim twierdził, że Jezus wypisywał na piasku grzechy oskarżycieli kobiety przyłapanej na grzechu. Święty Augustyn uważał natomiast, że Chrystus napisał tylko jedno słowo: „cudzołóstwo”. A wiatr, który wiał przez świątynię, zacierał ten wyraz. Ten zacierający ślady po grzechu wiatr to znak Ducha Świętego, którego apostołowie w dniu zmartwychwstania otrzymali od Chrystusa z poleceniem: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone” (J 20, 23).
Doświadczenie kobiety, ze sprawiedliwości skazanej, a z miłości uwolnionej, jest również naszym doświadczeniem: uznanie własnego grzechu oznacza nie potępienie, lecz wyzwolenie.

Jezus, wychodząc z grobu, nie powrócił do starego życia. Przez śmierć przeszedł do zupełnie nowego życia. Za każdym razem, gdy Zmartwychwstały pokazuje się ludziom, nawet tym, którzy dobrze Go znali, oni nie rozpoznają Go od razu, identyfikują Go po jakimś znaku. Maria Magdalena rozpoznaje Go po tym, jak do niej się zwraca. Łukasz i Kleofas, idący do Emaus, rozpoznają Go przy łamaniu Chleba. Uczniowie, którzy po zmartwychwstaniu idą łowić ryby, również początkowo Go nie rozpoznają, dopiero obfitość ryb daje im wskazówkę.
On wymyka się ludzkim zmysłom. Jest zawsze nowy. Nie sposób więc zrozumieć zmartwychwstania. Do nowego życia możemy się jednak przybliżać przez znaki – te liturgiczne i te związane z życiem ludzi wierzących.
Życie pierwszych uczniów zmartwychwstaniem Chrystusa miało ogromną siłę przekonywania. Pierwsi chrześcijanie budzili podziw, ponieważ mieli odwagę kochać i oddawać życie za innych. Ludzie mówili: „patrzcie, jak oni się miłują”, i przyjmowali wiarę chrześcijańską.
Pozwalajmy tajemnicy zmartwychwstania przenikać wszystkie inne tajemnice naszego życia. Jeśli jest zmartwychwstanie, to życie ma sens. Sens ma też miłość, która jest oddawaniem życia. Taka jest moc nadziei nowego życia.