Bł. Natalia Tułasiewicz

Kiedy Jan Paweł II 12 czerwca 1999 r. wynosił na ołtarze 108 polskich męczenników II wojny światowej, było to czyste szaleństwo. Takie życiorysy, historie, taki ogrom wiary i pasji, każda z tych postaci jak Boża petarda eksplodująca miłością. Jak to się mogło zmieścić w tej jednej uroczystości? Przy jednym ołtarzu? A Bóg jest jeszcze większy…
Wśród tych 108 męczenników znajduje się dziewięcioro świeckich: Poznańska Piątka, Franciszek Stryjas, katecheta i ojciec siedmiorga dzieci, Stanisław Kostka Starowieyski, kapitan Wojska Polskiego i działacz katolicki, a także dwie dzielne niewiasty, czyli znana jako patronka teściowych Marianna Biernacka oraz nasza dzisiejsza bohaterka – Natalia Tułasiewicz.
Natalia pisała: „Jestem jednym z tych kamieni, które Bóg rzuca na szaniec…” – o tak, w tym gronie 108 męczenników II wojny światowej jakże trafne to porównanie!
Natalia Tułasiewicz urodziła się w Rzeszowie 9 kwietnia 1906 r., tam też została ochrzczona w kościele farnym. Była drugim z sześciorga dzieci Amalii i Adama. Rodzice wychowywali swoje potomstwo w duchu miłości i odpowiedzialności, również względem ojczyzny, ciągle na mapach nieobecnej. Dużą wagę przykładali do edukacji. Natalia kształciła się w szkole Sióstr Klarysek i Prywatnym Gimnazjum Żeńskim w Krakowie. Grała na skrzypcach i dużo czytała. Po przeprowadzce do Poznania kontynuowała edukację w Gimnazjum Sióstr Urszulanek, a po maturze rozpoczęła studia polonistyczne, angażując się w pełni w życie studenckie i we własny rozwój.
Codzienne dylematy
Życie Natalii nie przebiegało według idealnego planu. Częste przeprowadzki związane z pracą ojca – urzędnika skarbowego, gruźlica, przez którą straciła dwa lata nauki, rezygnacja ze względów zdrowotnych z zawodowego uprawiania muzyki, młodzieńcze uczucie do Janka – sympatyzującego z komunistami intelektualisty, zerwane po ośmiu latach znajomości zaręczyny… To wszystko pokazuje, że nieobce jej były problemy i dylematy, przed którymi postawieni są młodzi ludzie. Przeciwności można też jednak wykorzystać, by rozwijać swoje człowieczeństwo i poszerzać horyzonty. „Wiódł mię Pan ku Sobie od zarania życia, a gdy nie umiałam odgadnąć nieraz Jego woli, twardą ręką wychowywał mię dla Swoich celów. Nie szczędził mi też od zarania życia bólu, cierpień, łez i wyrzeczeń. Ale właśnie za to błogosławię Go dzisiaj każdym oddechem” – odnotowała. A na szczęście pisała dużo. Zachowały się jej listy, pamiętniki i wiersze, zapiski, z których wyczytujemy jej ideały, czerpiemy inspiracje. Cytowane fragmenty pochodzą z książki Być poetką życia (2020) z zapiskami z lat 1938–1943.