Św. José Sánchez del Río

Okazji nie stracił. Długo przekonywał mamę, żeby mimo jego młodego wieku pomogła mu wzorem starszych braci wstąpić w szeregi cristeros – powstańców, którzy w latach 1926–1929 stanęli w obronie wiary wobec antykatolickich reform prezydenta Plutarco Elíasa Callesa. W liście do generała Prudenzio Mendozy, dowódcy cristeros, pisał: „Chciałbym umrzeć jako obrońca wiary z okrzykiem: Niech żyje Chrystus Król i Matka Boża z Guadalupe!”. Ten z wielkimi oporami przyjął chłopca, który z radością i poświęceniem pomagał żołnierzom czyścić broń, przygotowywać posiłki, dbać o konie. Ale mały José – zwany Joselito – żył nie tylko pragnieniem męczeństwa. Jego codzienność uświęcona była modlitwą, miłością do Eucharystii i Maryi (wśród cristeros zyskał nawet przydomek Tarsycjusz od młodego rzymskiego męczennika) oraz sumiennością w wypełnianiu obowiązków. Zaś 6 lutego 1928 r. okazało się, że również heroiczną miłością do drugiego człowieka. Gdy w czasie bitwy dowódca powstańców stracił konia, José oddał mu swojego. To wtedy został pojmany. Wobec próby, która go czekała, determinacja chłopca, by oddać życie za Chrystusa, wręcz narastała.
Patron dzieci doznających przemocy
Tu na chwilę przerwiemy tę historię. Będzie bardziej prywatnie. Był 11 grudnia 2024 r., przeddzień wspomnienia Matki Bożej z Guadalupe. Na wieczornych roratach w czasie modlitwy wiernych można było wypowiedzieć swoją intencję. Powiedziałam to, co leżało mi najgłębiej w sercu (a nie przyszło mi to wcale łatwo): prośbę o nawrócenie tych, którzy swoimi decyzjami, działaniami lub zaniechaniem krzywdzą dzieci. Dwa lata wcześniej prosiłam św. José, żeby modlił się w tej intencji razem ze mną. Wierzyłam, że jako patron dzieci doznających przemocy nie odmówi mi tego i będzie moim towarzyszem w tym zadaniu. Kiedy podczas wspomnianych rorat w modlitwie eucharystycznej ksiądz przywołał José Sáncheza del Río, po prostu mnie zamurowało. Skąd Ty, mój mały Przyjacielu, znalazłeś się w tej modlitwie właśnie dziś tu, na Swojczycach? To był dla mnie znak, że José przyjął moje zaproszenie i modli się razem ze mną.
Świadectwo
A jak to się stało, że ten młody święty znalazł się tego dnia w naszej parafii? Dzięki Jankowi Świdurskiemu, 17-latkowi służącemu do Mszy św., który wykorzystując roratni zwyczaj rozdawania obrazków świętych, przyszedł tego dnia właśnie ze św. José. Janek opowiadał w kościele o życiu świętego i o jego ostatnich dniach. O tym, jak José został zmuszony oglądać egzekucję swojego kolegi, który jednak cudem ocalał. O tym, jak dzielnie znosił tortury w niewoli i jak szedł z okrutnie poranionymi stopami na cmentarz, gdzie był już wykopany jego własny grób. Przez cały czas jego niezmienną odpowiedzią na komentarze i kpiny oprawców było: „Niech żyje Chrystus Król i Najświętsza Panienka z Guadalupe!”. Umarł zadźgany i zastrzelony, ostatnimi siłami rysując na ziemi krzyż. Stało się to 10 lutego 1928 r.