Nadzieja chwały – ciężar nadziei

Nadzieja to tak „ufne oczekiwanie” błogosławieństwa Bożego i oglądania Go na końcu drogi (por. KKK 2090), że staje się ona pewnością. To przekonanie, że jutro będzie dobre, ponieważ dziś „miłość Boża rozlana jest w naszych sercach” – i dlatego „zawieść nie może” (Rz 5, 5). Jest czymś więcej niż pragnieniem lepszej przyszłości.
Nadzieja mała i wielka
Są nadzieje małe, dotyczące poszczególnych oczekiwań co do zdrowia, pracy, rodziny czy chwil szczęścia. Ich los będzie różny. Niektóre się spełnią, inne nie. Jest także wielka nadzieja, która dotyczy życia jako całości: „potrzebujemy małych i większych nadziei, które dzień po dniu podtrzymują nas w drodze. Jednak bez wielkiej nadziei, która musi przewyższać pozostałe, są one niewystarczające. Tą wielką nadzieją może być jedynie Bóg, który ogarnia wszechświat i który może nam zaproponować i dać to, czego sami nie możemy osiągnąć” (Benedykt XVI, Encyklika Spe salvi, nr 31).
„Godła nadziei”
Jutro jest nieznane. Albo tak znane, że budzi lęk, znużenie i rozpacz. Nie brakuje znaków beznadziei: „zabawianie się na śmierć” (tak epokę telewizji nazwał Neil Postman), ucieczka w różnego rodzaju oszołomienie, fascynacja ryzykiem i śmiercią, naznaczone lękiem i przemocą projektowanie własnej przyszłości, brak dzieci w bogatych, ale smutnych społeczeństwach.
A jednak nadzieja ciągle odżywa. Jak pisał Charles Péguy, to zadziwia nawet Boga: „To, co mnie wprawia w podziw, rzecze Bóg – to nadzieja. I nie mogę się jej nadziwić. Tej małej nadziei, która ma wygląd takiego sobie nic” (Portyk misterium drugiej cnoty). Wygląda na małą wobec świata, ale jest od niego silniejsza i może go zwyciężyć (por. 1 J 5, 4). Dlatego jej symbolem stała się kotwica: „O jej doskonałości świadczy jej rozmiar, bo żadne narzędzie nie jest tak małe w stosunku do wielkiej pracy, którą musi wykonać”; „jest wykuta i ukształtowana dla wierności” (Joseph Conrad, Zwierciadło morza, w rozdziale Godła nadziei).
Zakotwiczeni w Bogu
Tak ukazuje ją Biblia: „my, którzyśmy się uciekli do uchwycenia zaofiarowanej nadziei. Trzymajmy się jej jako bezpiecznej i silnej kotwicy duszy, która przenika poza zasłonę, gdzie Jezus jako poprzednik wszedł za nas” (Hbr 6, 18b-20a).