Moja Niedziela

Wszystko ma swoją przyczynę sprawczą. „Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo” (Łk 6, 44).
Można nauczyć się funkcjonować tak, żeby w oczach innych wydawać się kimś wartościowym, dobrym i bardzo skutecznym. Można nauczyć się wykazywać wobec innych swój sukces – i to się dzisiaj często opłaca. Jednocześnie jednak, przy zachowaniu zewnętrznych pozorów, można rozdawać wokół siebie zgniłe, choć przyciągające wszystkie zmysły, owoce.
Miniprzypowieść o belce i drzazdze prezentuje obraz kogoś, kto nie ma uformowanego sumienia, kto zbytnią uwagę zwraca na zewnętrzne szczegóły czy pozory, a nie patrzy w serce drugiego człowieka ani swoje własne. Jezus odwraca uwagę od drzazgi i kieruje ją na belkę, która sięga głębiej niż drzazga – sięga wnętrza człowieka.
W oczach Boga wartościowe owoce, które możemy w życiu wydać, są zwykle skutkiem porządnej i wytrwałej pracy nad sobą, nad swoim sercem, współpracy z łaską Bożą. Wydawać dobre owoce to przede wszystkim kochać, mieć serce dobrze nastawione do wszystkich, wrażliwe zwłaszcza na krzywdę, na cierpienie innych. Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości co do tego, że pierwszym owocem Ducha, pierwszym owocem życia chrześcijańskiego, jest miłość.
Czym się karmię? Dla kogo żyję? Szukam uznania u innych czy żyję dla Boga, który zna moje serce? Czy wychowuję moje serce do miłości?

Doświadczenie przemienienia Pana Jezusa – doświadczenie chwały, obecności, bliskości, ale też majestatu i potęgi Boga – rozwiało wszelkie wątpliwości Piotra, Jakuba i Jana. Odtąd wiedzieli, kim On naprawdę jest. To było ich osobiste doświadczenie, zarezerwowane tylko dla nich. Nikomu nie mieli o nim mówić, miało zostać wyłącznie w pamięci ich serc.
Po tym nadzwyczajnym wydarzeniu apostołowie musieli jednak zejść z Góry Przemienienia na niziny Galilei i wrócić do zwykłego codziennego życia. Możemy się domyślać, że doświadczenie Taboru miało przygotować uczniów na doświadczenie innej góry, która w rzeczywistości była nie tyle górą, ile śmietniskiem: Golgoty.
W naszym życiu duchowym mamy różne doświadczenia: doświadczenie światła i ciemności, doświadczenie bliskości i samotności czy też doświadczenie chwały i zwątpienia.
Ważne jest zakotwiczenie się w tych pierwszych. Ważna jest pamięć serca.

W narracji Łukasza tzw. przypowieść o synu marnotrawnym następuje po dwóch innych, krótkich przypowieściach: o zagubionej owcy i o zaginionej drachmie. Wszystkie trzy tworzą pewną całość. Mówią o samej istocie Ewangelii: o sercu Boga.
Najdłuższa z wymienionych przypowieści opowiada w rzeczywistości nie tyle o synu marnotrawnym, ile o dobrym ojcu i jego dwóch marnotrawnych synach. Oni obydwaj gubią się ojcu: jeden oddalając się od domu, a drugi pozostając w domu. Analogicznie, w pozostałych przypowieściach owca gubi się daleko od domu, a drachma ginie w domu. Ojciec traci więc dwóch synów: młodszy syn wie, że się zgubił, diagnozuje problem, obmyśla powrót i ostatecznie zostaje przyjęty przez wzruszonego ojca. Starszy jednak nie jest nawet świadomy tego, że nie żyje jak syn, nie czerpie radości z bycia w domu ojca ani nie cieszy się z powrotu brata.
Przypowieści te obrazują dwa modele życia, obydwa wymagające nawrócenia. Zdemaskowanie w sobie obu postaw jest koniecznym punktem wyjścia dla chrześcijan podejmujących nawrócenie. Możemy odejść od Ojca i od Kościoła z powodu wolnego wyboru zła. Ale możemy też odejść od Ojca i od Kościoła przez brak czujności, niewrażliwość, wygodę czy przyzwyczajenie.