Oczekiwać – ale jak?

Wszystko, czego pożądamy, chcemy otrzymać już, czy dotyczy to zamówionych przez Internet mebli, czy relacji międzyludzkich, czy doświadczenia bliskości Boga; wszak dominującą obecnie filozofią wydaje się horacjańskie, choć chętnie przypisywane epikureizmowi carpe diem – „chwytaj dzień”, ale odarte z głębszych refleksji.
Oczekiwać, czyli…
Niezwykle interesująco z perspektywy biblijnej przedstawia się oczekiwanie w języku greckim. Z jednej strony mamy bowiem do czynienia z czasownikiem „czekać”, który oznacza również tyle, co „trwać przy”. Takie czekanie wiąże się więc z decyzją o przylgnięciu do przedmiotu/podmiotu pragnień tak, że myśl o nim i pragnienie go wypełnia całego człowieka.
Fantastycznie obrazuje ten fakt cud rozmnożenia chleba i ryb przez Jezusa, który wypowiada zapowiadającą znak skargę: „Żal Mi tego tłumu! Już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść” (Mt 15, 32; Mk 8, 2). Lud tak usilnie wyczekiwał słów i znaków Jezusa, że zapomniał nawet o zaopatrzeniu, o swoich podstawowych potrzebach.
Z drugiej strony czekanie to „spodziewanie się” (Mt 11, 3), które język grecki wiąże tym razem również z „posiadaniem nadziei”. Wspaniale ten sposób czekania koresponduje z naszymi czasami, które przepełnione są czekaniem na ponowne przyjście Chrystusa (24, 50) – wydarzenie może i napawające niepokojem, ale nade wszystko związane z nadzieją na osiągnięcie pełni życia (2 Tm 2, 12).
Na co oczekiwano?
Na rzeczy na wskroś ziemskie – jak współczucie i pocieszenie (Ps 69, 1), czy na wodza, który został podstępnie zamordowany (Sdz 3, 25). Ale starotestamentowe oczekiwanie silnie przywołuje na myśl to, co stało się faktem wraz z wydarzeniami Wcielenia, Paschy i Zmartwychwstania Chrystusa. Autorzy natchnieni czekali bowiem na wyzwolenie, gdy popadli w niewolę.
Wyrazicielem tego wyczekiwania jest choćby prorok Jeremiasz (Jr 14, 19.22) w trudnych okolicznościach babilońskich deportacji. Gdy dotykało ich cierpienie, czekali na poprawę losu wedle wezwania psalmisty: „bądź mężny […] i oczekuj Pana” (Ps 27, 14; por. Na 1, 7). Wyczekiwali również Bożej sprawiedliwości, która miała dotykać głównie przeciwników Izraela (Hbk 2, 3; Za 3, 8), w równym stopniu także miłosierdzia dla siebie i swojego ludu w obliczu surowego wyroku (Mdr 12, 22). Czekano też na słowo Boga i Jego wyrocznię, jak uczynił to Balaam na usilną prośbę Balaka (Lb 22, 19); na Bożą obecność i asystencję (Ps 25, 5) i – w końcu – wbrew dominującym poglądom na temat istnienia Szeolu, na zmartwychwstanie (2 Mch 7, 14; 12, 44).