Ks. Prof. Jan Kowalski

Curriculum vitae

Ks. prof. dr hab. Jan Kowalski urodził się 4 VI 1930 r. w Krępie. Wyświęcony na kapłana 27 VI 1954. Absolwent Wydziału Teologicznego UJ w Krakowie (1954). Studia specjalistyczne z zakresu teologii moralnej w KUL (licencjat 1959, doktorat 1967). Praca duszpasterska w par. Mierzyce (1954-56) i Konopiska (1956-57). Wykładowca teologii moralnej i ascetycznej w Krakowie: w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym, Śląskim Seminarium Duchownym, Instytucie Teologicznym oo. Dominikanów, Seminarium Ojców Paulinów oraz Księży Sercanów w Stadnikach. Pobyt naukowy na Uniwersytecie we Fryburgu Szwajcarskim (1968-71). Po powrocie, zastępca profesora na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie i we Wrocławiu (od 1971). Ojciec duchowny (1962-63), wicerektor, prefekt studiów (1974-78) i rektor Wyższego Częstochowskiego Seminarium Duchownego (1978). Habilitacja w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (1984), docent od 1985, od 1991 profesor nadzwyczajny, a od 1997 zwyczajny tej uczelni. Dyrektor Archidiecezjalnego Wydawnictwa "Regina Poloniae" w Częstochowie, Krajowy Duszpasterz nauczycieli i wychowawców, sekretarz Polskiego Towarzystwa Teologicznego (1965-77), zastępca redaktora naczelnego Ruchu Biblijnego i Liturgicznego (od 1967), cenzor pism i programów katolickich w Archidiecezji Częstochowskiej, członek Archidiecezjalnej Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. Kapelan Honorowy Ojca św. (1976). Kanonik gremialny (teolog) Kapituły Bazyliki Archikatedry w Częstochowie (1995), kanonik honorowy Metropolitalnej Kapituły Wrocławskiej (1996).

Teolog moralista

Ks. Prof. J. Kowalski jest autorem ok. 300 publikacji teologicznych (w tym 14 książek). Jako kapłan Archidiecezji Częstochowskiej kreślił zasługi kolejnych ordynariuszy swojej diecezji. Zajmując katedrę teologii moralnej, którą niegdyś kierował ks. W. Wicher, opisywał jego dorobek naukowy. Jednak to nie historia teologii moralnej była głównym nurtem zainteresowań Profesora. Problemy, jakim poświęcił najwięcej uwagi dotyczą współczesnych kwestii etycznych, jak: problematyka wojny i zbrojeń, inżynieria genetyczna, kara śmierci, eutanazja, moralne aspekty kultury i mediów, choroby AIDS, zagrożenia ze strony sekt i gnozy. Wśród zainteresowań badawczych ks. J. Kowalskiego - następcy na katedrze teologii moralnej PWT w Krakowie kard. Karola Wojtyły - wysuwa się także problematyka współczesnych wyzwań, wobec jakich stoi teologia moralna. Nie wolno zapomnieć o wrażliwości ks. Profesora na problemy etyki społecznej. Przewijają się tu takie sprawy jak: demokracja i polityka, sprawiedliwy podział dóbr, kryzys tożsamości kapłanów, wezwanie do wspólnotowego życia kleru. Nie brak też artykułów o moralnych aspektach zjednoczenia Europy. Ks. Profesor od początku swojej drogi naukowej przejawia żywe zainteresowanie europejską myślą moralną, mając do niej również krytyczny stosunek. Ks. Jan Kowalski uczestniczy aktywnie w międzynarodowych kongresach etyków i teologów obszaru języka francuskiego i niemieckiego. Przekazuje też teologom zachodnim dorobek polskiej teologii moralnej. Można zatem nazwać go "teologiem Europejczykiem".

Zasługi dla Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu

Osobnym rozdziałem w życiu naukowym, ale nie tylko, jest trwający nieprzerwanie od r. 1971 związek ks. Profesora z Wrocławiem. Zaproszony przez ówczesnego rektora Papieskiego Fakultetu Teologicznego, znanego socjologa ks. J. Majkę, prowadzi wykłady z teologii moralnej dla kleryków, seminarium naukowe oraz wykład monograficzny na studium licencjacko-doktoranckim. Podkreślić należy sumienność i gorliwość w dojeżdżaniu na wykłady z Krakowa, początkowo co tydzień, a obecnie raz w miesiącu. Ks. Kowalski od początku bierze czynny udział we Wrocławskich Dniach Duszpasterskich, z których Wrocław znany jest w całej Polsce. Jest także zapraszany z wykładami przez wrocławskie środowiska inteligencji: Tydzień Kultury Chrześcijańskiej, Klub Inteligencji Katolickiej. Dotychczas ks. Profesor był we Wrocławiu promotorem 5 prac doktorskich (12 w Krakowie), 24 licencjatów (56 w Krakowie) i ponad 100 prac magisterskich (ok. 400 w Krakowie). Przez 30 lat wychował zastępy gorliwych duszpasterzy i świeckich teologów. Doktorat honoris causa jest najwyższą godnością i największym wyróżnieniem, jakie może ofiarować szkoła wyższa osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i uczelni. Do nich należy z całą pewnością ks. prof. Jan Kowalski. Wpisuje się on w poczet doktorów honoris causa Wydziału, do którego już należą: kard. Henryk Gulbinowicz, kard. Joachim Meissner, abp Johannes Degenhardt, dr. Helmut Kohl, kard. Josef Ratzinger.

Prof. Jan Kmita

Curriculum vitae

Profesor Jan Kmita urodził się 18 lutego 1922 roku w Bobrowcu koło Rawy Mazowieckiej. W czasie drugiej wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem tajnego nauczania. Studia wyższe ukończył w 1950 roku na Wydziale Inżynierii Politechniki Wrocławskiej. Pięć lat później podjął pracę na tejże uczelni jako starszy asystent w Katedrze Budowy Mostów. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1960 roku na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej, zaś stopień naukowy docenta (dr hab.) w roku 1962 na Wydziale Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej. W roku 1969 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w roku 1977 profesora zwyczajnego. W Politechnice Wrocławskiej pełnił wiele ważnych funkcji, m. in.: kierownika Katedry Budowy Mostów, kierownika Zakładu Mostów Betonowych, dyrektora Instytutu Inżynierii Lądowej (1971-1981). W latach 1968-1971 był dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej, a w latach 1984-1990 piastował funkcję rektora tej uczelni. W trudnych latach transformacji ustrojowej (1989-199) pełnił z wyboru funkcję przewodniczącego autonomicznej Konferencji Rektorów Wyższych Szkół Technicznych w Polsce. Dał się poznać nie tylko jako znakomity nauczyciel akademicki, który wykształcił tysiące inżynierów, ale także jako obrońca ludzi pokrzywdzonych, jako krzewiciel wartości chrześcijańskich i narodowych. Za swoje niekwestionowane zasługi dla nauki polskiej, szczególnie za ogromny wkład w rozwój myśli technicznej w Polsce otrzymał najwyższe akademickie wyróżnienia - doktoraty honoris causa trzech znakomitych uczelni: Politechniki Poznańskiej, Politechniki Krakowskiej i Politechniki Wrocławskiej.

Zainteresowania i osiągnięcia naukowe

Zainteresowania naukowe prof. Jana Kmity koncentrują się wokół zagadnień statyczno-wytrzymałościowej konstrukcji inżynierskich, zwłaszcza mostów. W dorobku naukowym Profesora znajdujemy 130 prac opublikowanych, w tym jedną monografię, trzy podręczniki, trzy zbiorowe opracowania zwarte oraz ponad 100 nie publikowanych prac studialnych i sprawozdań z prac badawczych, a także dwa indywidualne i cztery zespołowe patenty. Cechą szczególną prac naukowych prof. Kmity jest ich sprzężenie z praktyką i twórczą pracą inżynierską, wynikającą z faktu dwunastoletniej pracy w przedsiębiorstwach wykonawczych i projektowych. Profesor Jan Kmita ma szczególne osiągnięcia w dziedzinie kształcenia nauczycieli akademickich. Wypromował 11 doktorów, był recenzentem wielu rozpraw doktorskich, habilitacyjnych oraz wniosków do tytułu naukowego profesora i na stanowisko docenta Profesor Jan Kmita ma wysoką pozycję w nauce polskiej. Świadczy o tym m.in. wielokrotne powoływanie go na członka Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, członka Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN, członka Komisji Budownictwa i Mechaniki Wrocławskiego Oddziału PAN, przewodniczącego Wrocławskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, przewodniczącego Sekcji Głównej Techniki Mostowej przy ZC SITK. Ponadto jest członkiem Honorowym Związku Mostowców Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji. Był organizatorem prestiżowej konferencji naukowej o charakterze międzynarodowym "Safety of Bridge Structures" w latach 1975, 1982, 1987 i 1992. Jego niekwestionowanym osiągnięciem jest stworzenie, znanej w Polsce i za granicą, szkoły naukowej w zakresie konstrukcji mostowych.

Profesor Kmita jako człowiek i chrześcijanin

Profesor Jan Kmita jest człowiekiem niezwykle skromnym, życzliwym ludziom i nieustannie gotowym do pracy na rzecz dobra społeczności akademickiej, dla dobra nauki, Polski i Wrocławia. Cieszy się wysokim autorytetem i autentycznym szacunkiem w kręgach nauczycieli akademickich i studiującej młodzieży. Wszędzie i zawsze służy swoim czasem, swą wiedzą i mądrymi radami. Jest wielkim Polakiem i dobrym, zaangażowanym w życie swojej parafii, katolikiem. Jako rektor Politechniki Wrocławskiej był inicjatorem budowy Pomnika Orląt Lwowskich na cmentarzu parafii św. Rodziny we Wrocławiu - w 70. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Jako rektor tej uczelni brał udział w spotkaniu Ojca św. Jana Pawła II ze światem nauki w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w dniu 9 czerwca 1987 roku. Wrażenia z tego spotkania przedstawił w wywiadzie udzielonym Katarzynie Wyzga na łamach "Nowego Życia" [V(1987), nr 20(109), s. 8-9]. Rok później, w tym samym czasopiśmie podzielił się refleksjami na temat dziesięciolecia pontyfikatu Jana Pawła II ("Nowe Życie" (1988), nr 21(136), s. 4-5). Uważa ten pontyfikat za wyjątkowy dla Kościoła i dla ludzkości, jego jednoznaczna postawa, zaangażowanego w życie Kościoła, katolika, przymioty intelektualne i moralne, życzliwość wobec wrocławskiego środowiska teologicznego, wpłynęły na podjęcie uchwały przez senat Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, nadającej Mu tytuł doktora honoris causa tejże uczelni.