Marzec 2006

Nowy polski kardynał

Orędzie Ojca Świętego Benedykta XVI na Wielki Post 2006

Ku Instytutowi Europejskiemu we Wrocławiu
Rozmowa z prof. Jerzym Buzkiem

Kościół a polityka
ks. Tadeusz Zasępa

Krzyże pokutne
Alina Dopart

W obronie życia
Bożena Rojek

Kapelan dolnośląskiej policji
Rozmowa z ks. Stanisłąwem Stelmaszkiem

Motyw krzyża w witrażach kościoła Świętego Krzyża we Wrocławiu
Danuta i Tomasz Lesiów

Pożegnanie z papieżem Janem Pawłem II
ks. Michał Machał

Zanim powstała dzielnica czterech świątyń
Artur Adamski

Wrocławscy biskupi pomocniczy (2)
ks. Piotr Nitecki

Z dziejów bagieńskiego domu zakonnego salwatorianów

Sam decyduj, na co idą Twoje podatki




Strona główna

Archiwum

W obronie życia
Bożena Rojek



Choć prawda, że życie pochodzi od Boga i do Niego powraca, wydaje się być oczywista, dla wielu oczywista nie jest. Słyszy się przecież niejednokrotnie o braku poszanowania dla ludzkiego istnienia. Spotykamy się z opiniami, które w żadnym razie nie stoją na straży obrony prawa do życia czy jego godności. Zasady, jakimi kieruje się coraz więcej ludzi w obecnych czasach, dalekie są od tego, co zasługuje na najwyższą cześć i uwielbienie. Hasła aborcja i eutanazja przeczą całkowicie świętości życia, sprowadzając je wyłącznie do dobra w sensie przedmiotowym, którego wartość rozpatruje się w kategoriach czysto ekonomicznych. Bóg jako Dawca Życia pragnie, aby człowiek przyjął je i otoczył miłością. Każde ludzkie życie, od momentu poczęcia, powołane zostało do świętości. W hierarchii wartości powinno więc stać na pierwszym miejscu. Dlatego za Papieżem Polakiem trzeba nam wołać o powszechną mobilizację sumień i wspólny wysiłek etyczny, aby wprowadzić w czyn wielką strategię obrony życia.
Wrażliwość na sens i wartość ludzkiego istnienia w każdym jego momenncie ma rozbudzić w naszych sumieniach – w odpowiedzi na apel Ojca Świętego Jana Pawła II, wyrażony w 1995 r. w encyklice Evangelium vitae – Dzień Świętości Życia, obchodzony 25 marca, w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego.

W 1998 r. uchwałę w tej sprawie podjęło Zebranie Plenarne Episkopatu Polski, choć ten dzień – z inicjatywy obrońców życia – świętowano od kilku lat w niektórych polskich diecezjach. Na główną część jego obchodów składało się dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Idea duchowej adopcji zrodziła się w Anglii i we Francji wkrótce po objawieniach Matki Bożej w Fatimie. Do Polski została przeniesiona przez Zgromadzenie Ojców Paulinów. Pierwszy akt duchowej adopcji nastąpił w naszym kraju 2 lutego 1987 r. w Warszawie. Oficjalnie podjęto ją w 1992 r. na Jasnej Górze, gdzie znajduje się Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji i skąd rozprzestrzeniła się ona na całą Polskę i poza jej granice.

Czym jest duchowa adopcja? To modlitwa w intencji dziecka zagrożonego zabiciem w łonie matki, a także prośba do Boga o łaski i świętość dla jego rodziców. Trwa 9 miesięcy. Polega na codziennym odmawianiu jednej tajemnicy różańcowej oraz specjalnej modlitwy, którą otrzymuje się na blankiecie przyrzeczenia w trakcie składania uroczystych zobowiązań wspólnych czy indywidualnych w czasie Mszy św. Podejmujący dzieło duchowej adopcji powinni także spełniać dobrowolnie przyrzeczone praktyki religijne takie, jak: częsty udział we Mszy św. w dni powszednie i przyjęcie Komunii Świętej w intencji adoptowanego dziecka, adoracja Najświętszego Sakramentu, regularne czytanie Biblii, post o chlebie i wodzie, walka z własnymi nałogami, pomoc osobom potrzebującym lub inne dodatkowe modlitwy.

Osoba decydująca się na modlitwę wstawienniczą "za życie" nie wie, jakiej narodowości jest dziecko. Jego imię zna tylko Bóg. Istotą duchowej adopcji jest bowiem ochrona poczętego już życia. To także dziękczynienie za własne życie, a zarazem dopełnienie daru rodzicielstwa dla tych, którzy nie mogą mieć własnych dzieci. Włączenie się w dzieło duchowej adopcji jest całkowitym zawierzeniem Bogu w nadziei, że On w swej nadprzyrodzonej mocy dokona przemiany serc nastawionych przeciw życiu.

Archidiecezja Wrocławska także włączyła się w dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Stało się to w marcu 2000 r., kiedy to po raz pierwszy w Katedrze wrocławskiej odbyły się centralne obchody Dnia Świętości Życia. Przyrzeczenia duchowej adopcji złożyło wtedy 230 osób.

Od samego początku wielkim propagatorem tej idei w naszej archidiecezji jest grupa świeckich, zgromadzonych wraz ze swym opiekunem duchowym, ks. Jerzym Witczakiem, wokół Stowarzyszenia Ewangelizacji Rodzin dla Kultury Życia "Ster", która spontanicznie odpowiedziała na apele Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i zachętę ze strony krakowskiego kręgu obrońców życia do rozpowszechniania tych działań. Dlaczego podjęli tę inicjatywę? Bo jest to zachwycająca idea! – mówi Henryk Jarosiewicz, lider Stowarzyszenia. Ja się w tym dopatruję czystej Bożej interwencji, Bożej metody działania. To jest takie "ludzkie", bardzo "amerykańskie" robić demonstracje, protestować przed klinikami, czyli "bronić" życia. My zaś jako duchowi obrońcy życia staramy się od lat nakreślać dalekie przedpole dla tych "akcji", czyli budować "kulturę życia". W tym dostrzegamy nasze powołanie i misję.

Przygotowania uczestników do złożenia przyrzeczenia duchowej adopcji trwają trzy dni. Składają się na nie zarówno nabożeństwa w intencji nienarodzonych, jak i wykłady poświęcone szeroko rozumianej problematyce życia, które głoszą zaproszeni goście. Dwukrotnie już to dzieło wspierał swym słowem i autorytetem ks. Aleksander Radecki. Bogatą oprawę liturgii nabożeństw przygotowują siostry zakonne, ruchy charyzmatyczne i rodziny Domowego Kościoła. Nad przebiegiem programu wspólnie z organizatorami czuwa Diecezjalne Duszpasterstwo Rodzin.

W tym roku również w dniu 24 marca w Katedrze wrocławskiej podczas Mszy św. o g. 18.30 nastąpi uroczyste przyrzeczenie duchowej adopcji dziecka poczętego. Z każdym rokiem coraz liczniejsza rzesza obrońców życia włącza się we wspólną modlitwę i podejmuje to dzieło. Dlaczego warto podjąć to zobowiązanie? Aby ratować piękno i wartość życia dziecka w rodzinie – mówi ks. Stanisław Paszkowski, Diecezjalny Duszpasterz Rodzin. Aby rodzice umieli cieszyć się niezwykle wielkim darem, jaki daje im Pan Bóg. Na podstawie złożonych na ołtarzu podczas procesji z darami deklaracji (z imieniem i nazwiskiem) wszyscy podejmujący to dzieło są następnie wpisywani do specjalnej Księgi Duchowej Adopcji. Duchową adopcję kończy 28 grudnia, w święto Młodzianków, nabożeństwo dziękczynne za narodzone dzieci, odbywające się w kościele Najświętszej Marii Panny na Piasku, do którego zawsze chętnie zaprasza proboszcz parafii, ks. Stanisław Pawlaczek.

Dzieła duchowej adopcji mogą się podjąć osoby świeckie i konsekrowane, mężczyźni i kobiety, ludzie w każdym wieku, a pod opieką rodziców także dzieci. Uczestniczy w nim wiele rodzin – mówi Henryk Jarosiewicz. Wspólna modlitwa małżonków czy całych rodzin pogłębia więź duchową i emocjonalną. Ludzi bowiem bardzo głęboko łączy wspólne dobro, a nie ma chyba większego od tego, jakim jest ratowanie najmniejszych, całkowicie bezbronnych istot.

Grupy o różnej wielkości pojawiają się także w coraz liczniejszych parafiach naszej archidiecezji, poza Wrocławiem także m.in. w Trzebnicy, Oławie, Oleśnicy Śląskiej, gdzie organizowane są uroczyste liturgie, na wzór tej odbywającej się w katedrze, w czasie których składa się zobowiązanie na ręce kapłana.

W propagowanie idei duchowej adopcji zaangażowane jest także diecezjalne Radio Rodzina, które co pewien czas nadaje audycje na ten temat, zapraszając do studia rodziny ze Stowarzyszenia "Ster". Od wielu już lat transmituje również centralną uroczystość Dnia Świętości Życia, dzięki czemu dzieło to, na zasadzie prywatnych przyrzeczeń, mogą podjąć także ludzie chorzy i niepełnosprawni.

Dzieci nienarodzone, zagrożone aborcją, kobiety zagubione, małżeństwa i rodzice bardzo potrzebują naszego modlitewnego wsparcia, ofiar, indywidualnych postanowień zanoszonych do Boga w ich intencji. Dlatego bardzo ważne jest, aby wytrwać w codziennej modlitwie i w ten sposób przyczyniać się do ocalenia całkowicie bezbronnych istot ludzkich. Choć czasem może wydawać się nam, że właściwie nic nie możemy uczynić, to jednak każdy z nas może przyczyniać się do ratowania cywilizacji, w której żyjemy. W oczach świata nie posiadamy ku temu wielkich środków, jednak jako wierzący mamy przecież wspaniałą obronę przed złem – modlitwę, która zanoszona z głęboką wiarą przed tron Przedwiecznego, może dokonywać cudów. Warto więc wierzyć w jej moc i prosić dobrego Boga, aby Uroczystość Zwiastowania Pańskiego stała się świętem każdej matki, która z odwagą, wynikającą z ufności Bogu potrafi powiedzieć za Maryją: Niech mi się stanie według Twego słowa (Łk 1,38).